ចុះបើម្លឹងៗ តើត្រូវទៅតាមណាលោកអើយ?!?!?! 
ខែ វិច្ឆិកា 17, 2009
ខែ តុលា 30, 2009
ខាងក្រោមជាសមិទ្ធផលដែលខ្ញុំបានផ្ដើមធ្វើសម្រាប់ខួបកំណើតប៉ាតាំងពីប៉ុន្មានពីរខែមុន ។ ខ្ញុំបានបញ្ចប់វាមួយខែហើយ តែអត់មានពេលយកទៅដាក់ស៊ុម ។ ឥឡូវខ្ញុំកំពុងតែធ្វើរូបមួយផ្សេងទៀតសម្រាប់មិត្តភក្តិ ជាចំណងដៃដល់បុត្រតូចរបស់គេដែលនឹងសម្រាលប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតនេះ ។
Scarlet Minivet - final
ខែ តុលា 24, 2009
ជិតពីរខែហើយដែលមានការងារច្រើននោះមហាច្រើន រកតែដកដង្ហើមធ្វើមិនទាន់ ហើយក៏មិនដែលបានធ្វើអ្វីៗល្អៗសម្រាប់ខ្លួនដែរ។ ល្ងាចនេះក៏ជប់លៀងអោយខ្លួនឯងម្ដង ។ វាមិនមែនជាពិធីជប់លៀងធំស្អីទេ គឺគ្រាន់តែចង់ញ៉ាំម្ហូបឆ្ងាញ់ជាងធម្មតា និង អង្គុយស្ដាប់ភ្លេងបែបអន្លង់អន្លោចប៉ុណ្ណោះ ។ សម្រាប់ខ្ញុំ បើកាលណានឹកដល់ម្ហូបឆ្ងាញ់ សាលាដឆ្ងាញ់ និង ស្ដាប់ភ្លេងអន្លង់អន្លោចពិរោះនោះ គ្មានកន្លែងណាផ្សេងក្រៅពី Sizzler តែប៉ុណ្ណោះ ។ អត់មានអ្នកណាទៅជាមួយ ព្រោះដៃជើង (មិត្តភក្ដិ) រត់ចោលអស់ហើយ អញ្ចឹងមានតែអង្គុយធ្វើមុខស្ញេញស្ញូញ ងាកឆ្វេង ងាកស្ដាំ ដូចស្វាតែម្នាក់ឯងទៅ ។
Pork BBQ and Salads
ខែ តុលា 10, 2009
បទនេះខ្ញុំមិនដែលស្ដាប់រាប់សិបឆ្នាំមកហើយ តែថ្មីនេះឃើញគេលេងបទនេះនៅក្នុងពាណិជ្ជកម្មមួយក្នុងស្រុកថៃ ។ នេះជាពាណិជ្ជកម្មក្រុមហ៊ុនធានារ៉ាប់រងមួយ តែមើលហើយគួរអោយចាប់អារម្មណ៍ និង គិតថាវាមានអត្ថន័យលើសពីពាណិជ្ជកម្មទៅទៀត ។
ខែ តុលា 4, 2009
ខ្ញុំមកធ្វើការស្រុកនេះមួយឆ្នាំកន្លះហើយ ចេះតែមិនដែលមានពេលល្អឡើងមើលក្រុងបាងកកពីអគារខ្ពស់ជាងគេស្អីនោះសោះ ដោយអាងតែថានឹងនៅធ្វើការច្រើនឆ្នាំទៀតឯណោះ អញ្ចឹងឡើងថ្ងៃណាក៏បានដែរ ។ ល្ងាចនេះជួនជាអ្នកធ្វើការជាមួយបបួលក៏ឡើង ហើយអង្គុយញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចនៅលើដំបូលអគារមើលទេសភាពជុំវិញតែម្ដងទៅ ។
Baiyoke II គឺជាអគារដែលខ្ពស់ជាងគេបង្អស់ក្នុងស្រុកថៃ ។ វាមានកម្ពស់ ៣២៨ ម៉ែត្រ (១,០៧៦ ហ្វីត) ដែលមាន ៨៥ ជាន់ ។ អគារនេះបានចាប់ផ្ដើមសាងសង់ក្នុងឆ្នាំ ១៩៩០ បញ្ចប់ក្នុងឆ្នាំ ១៩៩៧ ។ នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ វាជាអគារខ្ពស់ជាងគេក្នុងស្រុកថៃ តែនៅឆ្នាំ ២០១២ Ocean One Tower ដែលមានទីតាំងក្នុងខេត្តប៉ាតាយា នឹងក្លាយទៅជាអគារខ្ពស់ជាងគេប្រចាំស្រុកនេះវិញម្ដង ។ ខាងក្រោមជារូបភាពក្រុងបាងកកខ្លះៗ ដែលខ្ញុំបានថតពីជ្រុងនីមួយៗ (ភ្លេចថតជ្រុងខាងត្បូង ព្រោះរវល់តែឆ្ងាញ់ ) ។
ក្រុងបាងកក ពីជ្រុងខាងជើងអគារ
ក្រុងបាងកក ពីជ្រុងខាងកើតអគារ (ផ្លូវរថភ្លើងអាកាសនោះ ជាផ្លូវថ្មីសម្រាប់ទៅព្រលានយន្តហោះ
ក្រុងបាងកក ពីជ្រុងខាងលិចអគារ
មិនមែនថតពីជ្រុងណាមកទេ គឺរូបម្ចាស់ផ្ទះតែម្ដង ហេហេហេ
ថ្ងៃរៀបលិចផុតបាត់
ទោះជាអគារកម្ពស់ណា ក៏គេមិនភ្លេចដែរអាដំបូលមូល ពណ៌មាសនោះ (ខាងក្រោយអគារគឺទន្លេចាវផាយ៉ា)
ខែ កញ្ញា 20, 2009
ធ្វើអត់ដូចមកពីខ្ញុំអត់ចេះបង់សំណាញ់ហ្នឹងណា ។ បើអោយខ្ញុំបង់វិញ ច្បាស់ជាសំណាញ់វ័ណ្ឌខ្លួនធ្លាក់ទឹកខ្លួនមិនខាន
ខែ កញ្ញា 5, 2009
អ្វីដែលខ្ញុំប្រឹងឆ្លៀតធ្វើពេលទំនេរសំរាប់ថ្ងៃខួបកំណើតប៉ាប៉ា ឥឡូវនេះចេញរូបរៀងប៉ុណ្ណេះហើយ ។ សង្ឃឹមថានឹងធ្វើអោយហើយក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ នឹងអាលចាប់ផ្ដើមរូបមួយទៀត ដែលត្រៀមធ្វើសំរាប់បងស្រម៉ូមខ្ញុំ ។
Scarlet Minivet ដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើ
Scarlet Minivet - parttern
ខែ កញ្ញា 3, 2009
ក្រុមហ៊ុនផលិតថ្នាំដ៏ល្បីមួយឈ្មោះ Pfizer ត្រូវព្រះរាជអាជ្ញាសហព័ន្ធពិន័យចំនួន $2.3 billion ពីបទផ្សព្វផ្សាយថ្នាំខុសច្បាប់ តាមរយៈពួកវេជ្ជបណ្ឌិត ជាថ្នូរនឹងការចេញលុយថ្លៃសេវាផ្សេងៗអោយពួកវេជ្ជបណ្ឌិត និង ផលិតថ្នាំដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពី FDA (Food and Drug Administration) ។
ខ្ញុំសង្ស័យតែវេជ្ជបណ្ឌិតរបស់ខ្ញុំ ប្រហែលជាបានទទួលផលអ្វីមួយពីក្រុមហ៊ុននេះដែរហើយមើលទៅ បានជាកន្លងមក គាត់ចេញវេជ្ជបញ្ជាឲ្យខ្ញុំប្រើថ្នាំ celebrex ដែលជាពពួកថ្នាំបំបាត់ការឈឺចាប់របស់ក្រុមហ៊ុននេះអស់ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ។
អានព័ត៌មាននៅត្រង់នេះ
ខែ សីហា 30, 2009
អាហារដែលនឹងលើកយកមកបង្ហាញថ្ងៃនេះគឺ beef stew ។ គ្រឿងដែលត្រូវការមាន៖ សាច់គោ (ឥតខ្លាញ់) ១គីឡូ ដំឡូងបារាំង ការ៉ុត ខ្ទឹមបារាំង និង celery (ខ្ញុំប្រើប៉េងប៉ោះជំនួស ដោយភ្លេចទិញ celery) ប្រេងឆា និង ទឹកបីពែង ។ អ្វីដែលសំខាន់ជាងគេនោះ គឺ French’s beef stew seasoning mix ។
វិធីធ្វើ៖ កាត់សាច់គោ និង បន្លែ ជាដុំៗ ។ ដាក់ឆ្នាំងឲ្យក្ដៅ សឹមដាក់សាច់គោចូល លីងឲ្យឡើងពណ៌ត្នោត ។ បន្ទាប់មកដាក់ម៉្សៅគ្រឿងមួយកញ្ចប់ចាក់ចូលក្នុងឆ្នាំង និង ទឹកបីពែង ឬ ច្រើនជាង (តាមការចូលចិត្តខាប់ ឬ រាវ) គ្របគំរបរហូតដល់ពុះ (ត្រូវឧស្សាហ៍កូរ) ។ ពេលពុះហើយ ត្រូវបន្ថយភ្លើង រំងាស់ទុកមួយម៉ោង ឬ រហូតដល់សាច់ផុយ ។ ដំណាក់កាលចុងក្រោយ គឺដាក់បន្លែចូល និង រំងាស់ប្រមាណសាមសិបនាទីទៀត (ត្រូវឧស្សាហ៍កូរដែរ) នោះជាការស្រេច ។
ចំណាំៈ ប្រសិនបើចង់ខាប់ ត្រូវរំងាស់នឹងភ្លើងតិចៗក្នុងរយៈពេលយូរបន្តិច ។ ចង់ឆ្ងាញ់ទាល់តែញ៉ាំមានគ្នា ។ បើធ្វើហត់ ហើយញ៉ាំម្នាក់ឯងដូចខ្ញុំ អត់ង៉នទេ
- beef stew ដែលខ្ញុំធ្វើ (ភ្លេចទិញនំបុ័ង អញ្ចឹងមានតែដាក់បាយ)
ខែ សីហា 28, 2009
ខ្ញុំមិនដឹងថា តើអ្នកផ្សេងធ្លាប់មានអារម្មរណ៍ដូចខ្ញុំ ឬ អត់ តែមួយរយៈនេះ ខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍ថា មិនចូលចិត្តបរិយាកាសនៅកន្លែងធ្វើការរបស់ខ្ញុំទាល់តែសោះ ។ រាល់ព្រឹកដែលខ្ញុំដើរទៅធ្វើការ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំត្រូវទៅប្រឈមមុខនឹងអ្វីដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្ត ។ អ្វីដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្តនោះ មិនមែនការងារនោះឡើយ គឺមិនចូលចិត្តមនុស្សដែលធ្វើការជាមួយ ។ ខ្ញុំមានការងារច្រើនត្រូវធ្វើជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំចង់ផ្តោតនឹងការងាររបស់ខ្ញុំ តែពេលខ្លះពិតជាពិបាកណាស់ ព្រោះខ្ញុំធ្វើការជាមួយមនុស្សដែលមិនចេះយល់ពីមនុស្សដទៃ ។
ក្នុងផ្នែករបស់ខ្ញុំ មានបុគ្គលិកអង្គុយធ្វើការជុំគ្នាប្រាំនាក់ ប៉ុន្តែក្នុងនោះមានមនុស្សម្នាក់ចូលចិត្តនិយាយខ្លាំងៗ ដាក់សំលេងទូរស័ព្ឌរោទិ៍ខ្លាំងៗ បើកចំរៀងក្នុងម៉ោងធ្វើការខ្លាំងៗ ។ កន្លងមក ខ្ញុំបានសួរអ្នកផ្សេងទៀតថា តើគេអត់មានបញ្ហាទេ នៅពេលអ្នកនោះតែងតែ និយាយទូរស័ព្ឌ ដាក់សំលេងទូរស័ព្ឌ និង បើកចំរៀងលឺៗដូច្នេះ? បីនាក់ក្នុងនោះថា គេទើសចិត្តណាស់ តែគេមិនដែលនិយាយស្អីថាឲ្យអ្នកនោះឡើយ មានតែទ្រាំ ។ អញ្ចឹងខ្ញុំក៏ទ្រាំជាមួយគេដែរទៅ ។ ខ្ញុំបានទ្រាំអស់រយៈពេលជិតមួយឆ្នាំកន្លះ ហើយពេលនេះ ខ្ញុំមិនអាចទ្រាំបានទៀតទេ ។ នៅពេលដែលខ្ញុំទ្រាំលែងបាន ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ស្អប់កន្លែងធ្វើការ (មិនចូលចិត្តមនុស្ស មិនមែនការងារនោះទេ) ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខ្សោយ ឆាប់ភ្ញាក់ (ញ័រដៃជើង និង បេះដូង នៅពេលលឺសំលេងទូរស័ព្ឌគេរោទិ៍ម្តងៗ) ព្រោះសំលេងខ្លាំងៗរាល់ថ្ងៃ ។ ខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់គេជាច្រើនដង អោយបន្ថយសំលេងទូរស័ព្ឌ និង ចំរៀងរបស់គេ ប្រសិនបើគេអង្គុយក្នុងការិយាល័យ តែគេបែថាអោយខ្ញុំវិញថា “ you’re very sensitive” ។ oh! ឥឡូវខ្ញុំជាអ្នក sensitive??
ខ្ញុំចង់ប្រាប់ manager ពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ តែខ្លាចពេលត្រូវ confront ជាមួយគេម្ដងទៀត ។ ខ្ញុំពិតជាទើសចិត្តមែនទែន នៅពេលខ្ញុំត្រូវធ្វើការជាមួយពួកអាស៊ីដូចគ្នា ព្រោះមានការលំបាក់ក្នុងការប្រឈមមុខគ្នា មិនដូចធ្វើការជាមួយពួកស្បែកស ឲ្យតែប្រឈមមុខដាក់គ្នាចប់ហើយ គឺអ្វីៗចប់ដែរ ។
គិតៗទៅ តើខ្ញុំពិតជា sensitive មែន?
កេសី
