ល្ងាចម៉ិញប៉ា-ម៉ាក់បានទូរស័ព្ឌមកលេង ខ្ញុំណឹងក៏តាំងតែនឹកផ្ទះ នឹកបងប្អូនដែលធ្លាប់តែនៅជាមួយគ្នា ក្រោយមកទៀតក៏ នឹកឃើញកំណាព្យរបស់ប៉ា ដែលគាត់បានតែងជាយូរមកហើយ ក៏ចង់យកមកដាក់ ដើម្បីចែកអ្នកទាំងអស់គ្នាមើលកំសាន្ត ។ កំណាព្យនេះមានឈ្មោះថា អ៊ា-ចន្ទ្រ-ត្រោ ជាលំនាំបទពាក្យ ៩ បែបជាប់ទង ដែលគាត់បានតែងក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៧ ។
អ៊ា-ចន្ទ្រ-ត្រោ !
ទក-រ-លឹក ស៊ឹក-រ-ឡែន សែនអាល័យ
ហេតុនិស្ស័យ ច្នៃសំរិត ចិត្តជីវ៉ា
ពិតប៉ុនប៉ង ផ្សងជួបជួន នួនសង្សារ
បើបរា ស្មាលាស្នេហ៏ បែរបែកបង ។
ចន្ទ្រឧត្តម ហំ-ហែ-ហម អមដោយផ្កាយ
ថ្វីខ្ពស់ឆ្ងាយ កាយហាក់ជិត និត្យនួនល្ងង
ចង់សាស័ព្ទ ស្តាប់សំនៀង សៀងសាសង
បែ-សែន-ស្នង បងស្មោះសរ ល្អល្អន់ល្អិត ។
ឯមេឃា អ៊ា-ចន្ទ្រ-ត្រោ ឱចន្ទ្រា
កាយកំពា្រ ស៊ា-រ-ង៉ែន ដែនដួងចិត្ត
ប្រើ-សិន-ប ប្រសិនបាន ប្រាណស្នេហ៏ស្និទ្ធ
មកផ្តេកផ្តិត កិតកាយា ថ្លា-កមល ។
ប្រួន-សិន-ណ ប្រសិនអ្នក ជាក់ចងចាំ
បើគ្មានកម្ម ឆ្នាំយូរលង់ គង់តែដល់
ចិត្តសច្ចា ថាសច្ចៈ ស្ម័គ្រឥតខ្វល់
កែវកុំឆ្ងល់ អល់អែកអី ស្តីបងស្តាប់ ។
ខែ កក្កដា 31, 2008 at 9:34 ព្រឹក
ជំរាបសួរ កេសី!
សុខសប្បាយជាទេ?
ខ្ញុំទើបតែបានចូលក្នុងប្លុកនេះ ជាលើកដំបូងទេ នេះ។
ខែ កក្កដា 31, 2008 at 9:37 ព្រឹក
ខ្ញុំភ្លេចមើលកំណាព្យ យេហ៊ី ឡូយផស់គេវ៉ើយ!
ខែ សីហា 2, 2008 at 10:02 ល្ងាច
soursdey! komnap del papa robos nek tak teng pit chea barn pirous osja nas.
ខែ សីហា 3, 2008 at 10:59 ល្ងាច
ម៉ន គិតមេចដែរ? កំណាព្យនេះ មានន័យណាស់ ចំពោះអ្នកដែលកំពុងមានស្នេហា!
ខែ សីហា 5, 2008 at 10:43 ព្រឹក
@កូនខ្មែរ និង សួស្តីៈ អរគុណដែលបានមកសរសើរកំណាព្យរបស់ប៉ាខ្ញុំ ។ ប៉ារបស់ខ្ញុំគាត់ចូលចិត្តតែង កំណាព្យណាស់ ប៉ុន្តែគួរអោយខ្មាស់អៀន ព្រោះអីកូនៗរបស់គាត់អត់មានអ្នកណាចេះតែងកំណាព្យ ដូចជាគាត់សោះ ។
@ដើមត្នោតមួយៈ តើកំណាព្យនេះមានន័យចំពោះតែអ្នកមានស្នេហាទេ ឬយ៉ាងម៉េច? ចុះចំណែក អ្នកអត់មានស្នេហា អត់មានន័យទេឬ? ថាអោយតែខ្ញុំថាអត់ post អីនៅលើប្លុក តែខ្ញុំអត់ឃើញ ដើមត្នោតមួយឯងដាក់អីនៅលើប្លុក ដូចតែគ្នាណឹង ។
ខែ សីហា 5, 2008 at 11:35 ព្រឹក
អោយគិតយ៉ាងម៉េច បើមើលដល់ទៅប្រាំដងហើយទើបដឹងថា អ៊ា-ចន្ទ្រ-ត្រោ មានន័យយ៉ាងណា។
មិនទាន់ចេះមើលកំណាព្យស្នេហាផង ស្រាប់តែមកសុំស្រលាញ់គេត្រងៗ
គួរអោយអៀនមែន។
តែម្តង។
ខែ សីហា 5, 2008 at 7:43 ល្ងាច
កេ សី ៖ ខ្ញុំគំពុងសរសេរ ប្រកាស និងដាក់វា ឆាប់ៗ នេះហើយ។ ហិ ហិ
ម៉ន ៖ បើមិនទាន់ចេះមើលកំណាព្យស្នេហាទេ, សូម ម៉ន សួរ អ្នកគ្រូ (អូន) កេ សី របស់ខ្លួនឯងទៅ!
ចំជាទាល់តែគេប្រាប់មែន ហើយអ្នកគ្រូ ហ្នឹងទៀត ក៏មិនព្រមបង្រៀន សិស្ស (បង) ម៉ន របស់អ្នកគ្រូ អោយចេះមើលកំណាព្យស្នេហា ផង!
កំហុស មិនមែនមកពីកូនសិស្ស (បង) ម៉ន ទេ ប៉ុន្តែកំហុសមកពីអ្នកគ្រូ (អូន) កេ សី របស់សិស្ស (បង) ម៉ន ហ្នឹង! ឬ ប្រហែលជា កូនសិស្ស ឡាញ់ អ្នកគ្រូពេក បានជាមិនហ៊ានរំខាន សួរអ្នកគ្រូ ព្រោះដឹងថា អ្នកគ្រូ ហត់នឿយ ពីការងារផង។ ហិ ហិ
ខែ សីហា 6, 2008 at 2:40 ព្រឹក
សូមកែតំរូវ ៖
កំហុស មកពីទាំងពីរនាក់ គឺកូនសិស្ស ឡាញ់ អ្នកគ្រូពេក បានជាមិនហ៊ានរំខាន សួរអ្នកគ្រូ ព្រោះដឹងថា អ្នកគ្រូ ហត់នឿយ ពីការងារ, រីឯអ្នកគ្រូ មិនបានតាមដាន ការងារ របស់សិស្ស ! ។ ហិ ហិ
ខែ សីហា 6, 2008 at 11:18 ល្ងាច
អូយដើមត្នោតមួយនេះ ប៉ិននិយាយដល់ហើយ ។ ខ្ញុំសុំលើកទង់ជ័យស ហើយពេលនេះ ។ បើពូកែ និយាយម្លឹងៗ ប្រាកដជាមានស្រីមិនតិចទេ ដែលលង់នឹងសំដីដើមត្នោតមួយ មិនថា online ឬ offline មិនខានទេ ។ នេះកុំប្រាប់ថាពូកែដឹងយ៉ាងនេះ មកពីដើមត្នោតមួយឯង ណឹងក៏ធ្លាប់មានបទ ពិសោធន៏ស្រលាញ់មនុស្សស្រី online ដែរណា ។
ខែ សីហា 7, 2008 at 12:27 ល្ងាច
Ming Kessey (hehe) please post more of your Papa’s poems. I like very much to read old styled poems like this. Kyom chong ches teng beib neng nas.
ខែ សីហា 7, 2008 at 1:43 ល្ងាច
សួស្តី ខ្ញុំនឹងព្យាយាម post កំណាព្យរបស់គាត់ថែមទៀត នៅពេលដែលខ្ញុំទំនេរ ។ មួយរយៈនេះ ខ្ញុំដូចជារវល់ បន្តិចព្រោះចង់បង្ហើយការងារខ្លះ នឹងអាលបានត្រឡប់ទៅលេងផ្ទះ ។ ល្អហើយដែលសួស្តី ចង់ចេះតែងកំណាព្យ ។ ប៉ាររបស់ ខ្ញុំ គាត់ពូកែតែងកំណាព្យណាស់ ព្រោះគាត់ជាសាស្រ្តាចារ្យ ផែ្នកអក្សសាស្រ្ត ហើយពីអតីត គាត់ក៏ធ្លាប់ប្រលងជាប់លេខ មួយទូទាំងប្រទេស ផ្នែកស្មូតកំណាព្យដែរ តែបើនិយាយពីកូនៗវិញ គ្មានវិចារទេ ។
ខែ សីហា 7, 2008 at 2:08 ល្ងាច
អូសួស្តី ខ្ញុំភេ្លចមួយចំណុច ។ កុំហៅខ្ញុំថាមីងអី ព្រោះខ្ញុំដូចជាអៀនដល់ហើយ ។ ឆ្នាំនេះ ខ្ញុំមានអាយុ 29 តែខ្ញុំមិនដឹងថាសួស្តីឯងមានអាយុប៉ុន្មានទេ ។ បើសួស្តីមានអាយុប្អូនខ្ញុំ អាចហៅខ្ញុំថាបង តែបើសួស្តី មានអាយុច្រើនជាងខ្ញុំ អាចហៅខ្ញុំថាប្អូន រឺហៅឈ្មោះតែម្តងក៏បាន ។
ខែ សីហា 8, 2008 at 9:53 ល្ងាច
អាងតែមាន ម៉នស្រលាញ់, អាយុ ២៩ឆ្នាំ ហើយ មិនទាន់ចង់រៀបការទៀត! ហិ ហិ
មានមួយឃ្លា ថា ” តើអ្នកសុខចិត្ត រស់នៅជាមួយអ្នកដែលគេស្រលាញ់អ្នក ឬ អ្នកសុខចិត្ត រស់នៅជាមួយអ្នកដែលគេមិនស្រលាញ់អ្នក (ប៉ុន្តែអ្នក ស្រលាញ់គេ)? ”
ដល់ត្រង់នេះ នឹកឃើញ សំណួរថា “ ស្នេហា ជាអ្វី?” ឬ “ ប្តីប្រពន្ធ ជាអ្វី?”
-ស្នេហា ជាសេចក្តីស្រលាញ់ ទៅវិញទៅមក រវាង ពីរសភាវៈ (មនុស្ស, សត្វ)
-ប្តីប្រពន្ធ ជាផលនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍, អាពាហ៍ពិពាហ៍ ជាផលគំពូល នៃ សេចក្តី ស្នេហា។
ក្នុងលោក គ្មានអ្វី ល្អឥតខ្ចោះ។ បើអ្នកមានគេសុំស្រលាញ់ អ្នកគួរតែទទួលសេចក្តី ស្រលាញ់នោះ ព្រោះនោះជាសុភមង្គលពិបាករក របស់អ្នក។
ខែ សីហា 9, 2008 at 12:01 ព្រឹក
សូមកែ ៖
ពីរសភាវះ ៖ មាមនុស្ស មានសត្វ
ស្នេហា ៖ ជាសេចក្តីស្រលាញ់ ទៅវិញទៅមក
សេចក្តីស្រលាញ់ មិនមែនស្នេហាទេ តែជាសេចក្តីស្រលាញ់
ខែ សីហា 9, 2008 at 11:26 ព្រឹក
ដូច្នេះ បើមនុស្សម្នាក់ស្រលាញ់គេ ហើយគេមិនស្រលាញ់វិញ នោះមិនមែនជាស្នេហាទេ ?
ប៉ុន្តែបើមនុស្សម្នាក់បង្ខំចិត្តរស់នៅជាមួយអ្នកដែលខ្លួនមិនស្រលាញ់វិញ នោះក៏មិនមែនជា
សុភមង្គលដែរ ?
និយាយដល់កន្លែងនេះ នឹកចង់សួរដើមត្នោតថា តើសុភមង្គលជាអ្វីដែរ ?
ខែ សីហា 9, 2008 at 4:36 ល្ងាច
សំណួរ “ សុភមង្គល ជាអ្វី?” តែងតែត្រូវបានសួរ ទៅសង្សារ ដើម្បីយល់អំពីចិត្ត របស់សង្សារ។ ប៉ុន្តែ ដើមត្នោត ក៏អាចឆ្លើយតាម អ្វីដែលដើមត្នោត បានដឹង បានសិក្សា ទៅចុះ ។
សុភមង្គល ជាការចុះសំរុងគ្នាទាំងសងខាង ក្នុងនោះមាន៖
-ការយល់ចិត្តគ្នា,
-ការជួយគ្នា,
-ការអត់អោនអោយគ្នា,
- . . .
ខែ សីហា 9, 2008 at 5:02 ល្ងាច
សេចក្តីស្រលាញ់ ពិតជាមិនមែនស្នេហា យ៉ាងណាមិញ អ្នកធ្លាប់ឮ និប្រៀបធៀប ពាក្យខាងក្រោម ៖
-សេចក្តីស្រលាញ់ របស់យើង ចំពោះព្រះ (ព្រោះព្រះ ជាអ្វី ដែលគ្មានវិញ្ញាណ មិនអាចជួបផ្ទាល់, ជាឥទ្ធិពលជំនឿដែលបានដកក្នុងផ្នត់គំនិតមនុស្ស, ជារបស់តំណាង នៃការផ្តល់ដំបូន្មាន,…)
-ខ្ញុំស្រលាញ់នាង, នាងស្រលាញ់ខ្ញុំ, យើងទាំងពីរ ពេញចិត្តនឹងស្នេហានេះណាស់
-ខ្ញុំស្រលាញ់ឡាន តូយ៉ូតា (មិនមែន ខ្ញុំស្នេហា ឡានតូយ៉ូតា ទេ ព្រោះឡានជារបស់ប្រើប្រាស់ មានវិញ្ញាណឯណា ស្រលាញ់វិញនោះ)
-…
ខែ សីហា 14, 2008 at 9:55 ល្ងាច
then I shall call you Bong Kessy since you are older than me (only by a few years). I look forward to reading more of your father’s poems. And I also like to read all this “ TRERSDEY” comments & posts in your blog
so keep them coming.
ខែ សីហា 14, 2008 at 10:49 ល្ងាច
“ ប៉ុន្តែ ដើមត្នោត ក៏អាចឆ្លើយតាម អ្វីដែលដើមត្នោត បានដឹង បានសិក្សា ទៅចុះ” ហិហិហិ មើលទៅ លោកបងដើមត្នោត (ខ្ញុំសូមហៅថា លោកបងហើយណា ព្រោះមើលទៅដូចជាអាយុច្រើនជាងខ្ញុំ) គាត់ដូចជារៀនផ្នែកខាងណឹងបានច្រើនគួរសមផស់គាត់ ។ ខ្ញុំចង់សុំធ្វើ ជាកូនសិស្សឥឡូវ ។
ខែ សីហា 15, 2008 at 1:09 ព្រឹក
មិនហ៊ានទទួលកេ សីជាសិស្សទេ ខ្លាចម៉ន ដេញវាយ! ហិ ហិ
ខែ សីហា 15, 2008 at 10:48 ព្រឹក
អេ លោកបងដើមត្នោតនេះ ឮខ្ញុំថាសុំធ្វើគ្រូ ខំប្រកែកថាខ្កាចបងម៉នណឹងដេញវាយ ។ ខ្ញុំស្គាល់បងម៉ន គាត់មិនមែនជាមនុស្សអីចឹងទេ ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំនិយាយលេងទេ ។ ខ្ញុំឯណាមានពេលរៀន ទៀតនោះ បើម៉ាងៃៗរវល់សឹងតែស្លាប់ទៅហើយណឹង ។ អូ ពេលសើចខ្ញុំ សើចល្មមៗបានហើយ កុំដល់ថ្នាក់សើចឈ្លក់ទឹកមាត់ (ហិហិហិ) ។ និយាយលេងទេណា កុំប្រកាន់ខឹងនឹងខ្ញុំអី ។
ខែ សីហា 15, 2008 at 12:30 ល្ងាច
អូយ ! ខ្ញុំឯណាទៅហ៊ានដេញវាយដើមត្នោតនោះ
ខែ តុលា 9, 2008 at 3:01 ល្ងាច
សួស្តីបងកេសី ពេញចិត្តកំនាព្យមួយនេះខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំធ្លាប់តែងកំនាព្យដែរតែតែងបានតាបទស្រែៗ អត់ឡូយដូចកំនាព្យមួយនេះទេ សូមសរសើរៗ ។
ខែ តុលា 9, 2008 at 11:10 ល្ងាច
អរគុណ ramana ដែលចូលចិត្តកំណាព្យនេះ ។ តាមពិតទៅអ្នកដែលតែងនោះ ជាប៉ារបស់ខ្ញុំទេ មិនខ្ញុំនោះឡើយ ដូច្នេះ credit គួរតែបានទៅគាត់ ។ ramana ឯងគ្រាន់បើជាងខ្ញុំឆ្ងាយណាស់ ព្រោះខ្ញុំកើតក្នុងត្រកូលអ្នកតែងកំណាព្យ និងសរសេរចំរៀង តែធាតុពិតម៉ាឃ្លារក៏ខ្ញុំមិនចេះផង ។ ចាំខ្ញុំមានពេលទំនេរបន្តិច ខ្ញុំនឹង post កំណាព្យគាត់ថែមទៀត ។
ខែ ឧសភា 19, 2009 at 6:19 ល្ងាច
កំណាព្យបទបែបនេះចូលចិត្តដល់ហើយ! អរគុណៗ!
ខែ ឧសភា 19, 2009 at 9:37 ល្ងាច
@VioletRiver: សូមស្វាគមន៍ជានិច្ច ។ ឈ្មោះពិរោះណាស់ន៎!
ខែ ឧសភា 19, 2009 at 10:06 ល្ងាច
ពិរោះអីឈ្មោះប៉ុណ្ណឹង នៅចាញ់បងស្រីដាច់!
ប្អូនចូលចិត្តកំណាព្យប៉ាៗបងណាស់ គាត់ពិតជាពូកែមែន!
ខែ ឧសភា 19, 2009 at 11:23 ល្ងាច
ហេហេហេ តែបងក៏ចូលចិត្តឈ្មោះ violet ដែរ ។ ពណ៌បងចូលចិត្តជាងគេនោះ គឺពណ៌ខ្មៅ និង ពណ៌ស្វាយ អញ្ចឹងហើយបានជា heading របស់ប្លុកបង ពណ៌ស្វាយហ្នឹងណា
អរគុណហើយណា ដែលបានសរសើរស្នាដៃរបស់ប៉ាបង ។
ខែ ឧសភា 19, 2009 at 11:49 ល្ងាច
សរសើរមកពីគាត់សរសេរបានល្អមែន ។
ប្អូនក៏ចូលចិត្តពណ៌ពីរហ្នឹងដែរ អ្ហេ៎…ចិត្តដូចគ្នាម៉្លេះណ៎!