នេះជាសម្លការីបែបងាយបំផុត គឺតែប្រមាណ ១៥នាទី ប៉ុណ្ណោះបានញ៉ាំហើយ ។ គ្រឿងផ្សំរបស់វាមានតែ គ្រឿងការី សាច់មាន់ ដំឡូងបារាំង និង ល្ពៅ ។ គ្រឿងការីដែលខ្ញុំប្រើនេះ ជាគ្រឿងការីដាក់ក្នុងប្រអប់ស្រេច (អាចប្រើគ្រឿងបុក ឬ កិនតាមចំណូលចិត្តក៏បាន) គ្រាន់តែបើកវាចាក់ក្នុងឆ្នាំង ដាក់លើចង្រ្កាន ៣ នាទី បន្ទាប់មកដាក់សាច់ និង បន្លែ រម្ងាស់វា ១០ នាទី ថែមទៀត នោះជាការស្រេច ។
ខែ មិថុនា 5, 2009 at 8:14 ល្ងាច
ងាយមែន ហេហេ… អ្នកលក់ច្បាស់ជាអេអស់ហើយបងស្រីអើយ!
ខែ មិថុនា 5, 2009 at 8:18 ល្ងាច
យីកូននេះ លឿនអស់ស្ទះ ។ អ្នកដាក់ប្រកាសមិនទាន់បានមើលឆ្វេងស្តាំត្រឹមត្រូវផង មានអ្នកមកដាក់វិចារមួយបាត់ ។
នែប្រាប់របៀបស្រួលៗហើយម៉េចទៀត? ឯងឯណេះ អង្គុយចាំត្រីប្រម៉ាឡើង ដុះស្លែរហើយមិនទាន់ឃើញមកទៀត ។
ខែ មិថុនា 5, 2009 at 11:38 ល្ងាច
hahaha….
ខែ មិថុនា 10, 2009 at 4:26 ល្ងាច
បង!មានអីអីញាំច្រើនណាស់ចែកអោយខ្ញុំញាំផង។ខ្ញុំចង់ធាត់ជាងនេះបន្តិច។
ខែ មិថុនា 5, 2009 at 9:44 ល្ងាច
ឲ្យតែប៉ាកែធើម៉ាហូបចឹងទៅ ពូម៉នច្បាស់ជាកាម៉ាប់ឆាប់
មិនខានឡើយ ហាហាហហាហាហហាហាហា
ខែ មិថុនា 5, 2009 at 11:41 ល្ងាច
មិនដឹងជាកាម៉ាប់ពូម៉ន ឬ កាម៉ាប់អូនពូម៉នទេ និង កូនៗពូម៉នក៏មិនដឹង បើកូន និង អូន ដាក់បានៗដូចគ្នាអញ្ចឹង ។
ខែ មិថុនា 6, 2009 at 12:33 ព្រឹក
សុំញ៉ាំដែរ
ខែ មិថុនា 7, 2009 at 10:47 ល្ងាច
សុភាឯងស៊យ ព្រោះម៉ត់ឡេវបាត់ហើយ ។
ខែ មិថុនា 6, 2009 at 5:58 ព្រឹក
ល្អណាស់កេសី ! គ្រូសូត្រឆ្វេងក៏ឧស្សាហ៍ធ្វើសម្លរការីបែបនេះ
ដែរ ព្រោះវាឆាប់ និងចំណេញពេលវេលា។ ពេលខ្លះ គ្រូសូត្រ
ឆ្វេងថែមសណ្តែកគួរ និងខ្ទិះដូចទៀត។
ខែ មិថុនា 7, 2009 at 10:50 ល្ងាច
គ្រួសូត្រឆ្វេងចេះរកអារបស់ឆ្ងាញ់ផង ។ និយាយអញ្ចឹងទើបខ្ញុំដឹងថាភ្លេចអារឿងដាក់សណ្តែកគួរ ។ ចាំលើកក្រោយសឹមដាក់ ។ ហេងចេះមានអ្នកមករំលឹក ។
ខែ មិថុនា 6, 2009 at 6:48 ព្រឹក
អូយ ឈឺពោះណាស់ គ្រាន់តែឃើញលឿងៗ ឈឺពោះហើយខ្ញុំ អាចូលទៅក៏ហឺល អាចេញមកក៏ហឺល ក៏ប៉ុន្តែចូលទៅមានដុះទឹកកកជំនួយ អាចេញមកអត់មានទេ !:D
ខែ មិថុនា 7, 2009 at 10:53 ល្ងាច
ល្បងហា អានេះលឿងតែសម្បុរទេ តែមិនហិលឡើយ ។ អាម៉ាកផ្សេងទៀតបានហិលទាល់តែចេញផ្សែងតាមត្រចៀកឯណោះ ។ ល្បងឯងមិនព្រមរៀនញ៉ាំហិល តិចថ្ងៃក្រោយបានប្រពន្ធថៃ ឬ ឥណ្ឌា មិនយ៉ាប់ទៅហើយ ។
ខែ មិថុនា 8, 2009 at 10:15 ល្ងាច
ដឹងយ៉ាងមេចខ្ញុំ ឲ្យតែឃើញលឿងៗ ចេះតែខ្លាចហ្មង មិនថាម្ហូបទេ មនុស្សក៏ដោយ ឲ្យតែស្លៀកលឿង ខ្លាចតាហ្មង រាប់ទាំងលោកសង្ឃដែរ ! សុំទោស បើមានប្រពន្ធ គេ ដាំស្ល ហិល ខ្ញុំស៊ូ ញាំ ប្រហុក រាល់ថ្ងៃហើយ ឲ្យតែស្អុយៗ សុទ្ធសឹងជាម្ហូបឆ្ងាញ់របស់ខ្មែរទាំងអស់ លើកលែងតែលាមកទេដែលញាំមិនកើត!
ខែ មិថុនា 6, 2009 at 10:03 ព្រឹក
អាពួកម៉ាកហ្អា ដាក់សាច់ច្រើនចឹង មិនងាយស្រកទេវើយ។
ខែ មិថុនា 7, 2009 at 10:54 ល្ងាច
ដាក់បង្ហើយ ព្រោះមិនចង់ទុកក្នុងទូរទឹកកទៀត អាអញ្ចឹងហើយបានសាច់ច្រើននោះ ។
ខែ មិថុនា 6, 2009 at 9:14 ល្ងាច
ហេហេ បើហិលឆ្ងាញ់តែម្តង
ខែ មិថុនា 7, 2009 at 10:56 ល្ងាច
ហេងវិន អានេះអត់ហិល ព្រោះបងខ្លាចដូចល្បងហនុមាន និយាយ (ចូលក៏ក្រហាយ ចេញក៏ក្រហាយ) ហាហាហាហាហា
ខែ មិថុនា 8, 2009 at 12:13 ព្រឹក
សុំធាត់ដែរម៉ោ ?
ខែ មិថុនា 8, 2009 at 5:02 ល្ងាច
ទាំងគេ ទាំងខ្ញុំ ចង់តែស្គម មកអីណាចង់ធាត់ទៅវិញ ។ បើសិនជាបេះសាច់ចេញបាន ខ្ញុំបេះឲ្យ Posoky ឯង ដប់ ម្ភៃគីឡូចេញហ្មង ហាហាហា
ខែ មិថុនា 8, 2009 at 8:04 ព្រឹក
ខ្ញុំចូលចិត្តណាស់សម្លណុង។ ជាពិសេសជាមួយនំប័ង។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីក៏បងធ្វើលឿនមែស? ព្រោះសម្លណុងគេធ្វើយូជាងសម្លដ៏ទៃណា!
ឆាយា
ខែ មិថុនា 8, 2009 at 5:04 ល្ងាច
លឿនព្រោះអ្វីៗមានក្នុងកញ្ចប់ស្រាប់ ។ បើស្លរបុកគ្រឿងខ្លួនឯងវិញ ច្បាស់ជាយូរហើយ ហើយក៏ប្រហែលជាខ្ញុំមិនអាចស្លរបានផង ព្រោះអត់ចេះផ្សំគ្រឿងទេ ។
ខែ មិថុនា 8, 2009 at 11:28 ព្រឹក
គួរអោយឆ្ងាញ់ណាស់ តែqueមិនដែលញាំជាមួយបាយផងបើមិននំបញ្ចុកទេ កឺនមបុ័ង!
ខែ មិថុនា 8, 2009 at 5:05 ល្ងាច
ហាហាហា ជាមួយបង ដាក់បាយក៏បាន នំបញ្ចុកក៏បាន នំប័ងក៏បាន គឺបានគ្រប់យ៉ាង អញ្ចឹងបានមិនព្រកស្រកគីឡូហ្នឹងណា
ខែ មិថុនា 9, 2009 at 11:27 ព្រឹក
ក្រែងចូលចិត្តតាប្រហុកទេហី
ម៉េចមករកការីអីដែរនៀក?
ខែ មិថុនា 9, 2009 at 11:37 ព្រឹក
យី ប្រហុកផងការីផង បានវាឆាប់……!
យីសុធានេះ!!!!
ខែ មិថុនា 9, 2009 at 11:25 ព្រឹក
គ្មានវាចា ហ្នឹងថ្លែង
ចង់ញ៉ាំដែរ តែធើម៉េច ម៉ោក្រោយគេ
អាឡូវម៉តឡេវប៉ាត់ទៅហើយហ្នឹង
ខែ មិថុនា 9, 2009 at 2:47 ល្ងាច
មិនដឹងធ្វើម៉េចទេ បើប្អូនឯងមកក្រោយគេអញ្ចឹងនោះ
ខែ មិថុនា 9, 2009 at 10:42 ល្ងាច
មាននៅសល់ កញ្ចប់ដែរទេ កេសី ? ឲ្យសុទ្ធា ហិត បន្តិចទៅក្រាន់គ្នាស្គាល់រសជាតិ
ខែ មិថុនា 9, 2009 at 10:46 ល្ងាច
ហាហាហាហា គួរអោយស្តាយ ព្រោះថាសំបកបោះចូលធុងសំរាមតាំងពីអាទិត្យមុនម្ល៉េះ ។
ខែ មិថុនា 10, 2009 at 11:47 ព្រឹក
បងហនុមានខុសហើយ
បើហិតបានស្គាល់តាក្លិនទេ ម៉េចនឹងស្គាល់រសជាតិកើត
ខែ មិថុនា 10, 2009 at 11:13 ព្រឹក
hi borng ! so ur cury soup is only 13 mn not 15 mn then
. and just wanna let u know that i deleted my blog .
ខែ មិថុនា 10, 2009 at 11:28 ល្ងាច
អរគុណណារីដែលបានមកលេង តែគួរអោយស្តាយដែលណារីឯងសម្រេចចិត្តលុបប្លក់ចោលអញ្ចឹង ។ ជូនពរ ម្តាយកូន និង ប្តីអោយមានសុខភាពល្អ ។ ឧស្សាហ៏មកលេងផងណា ។
ខែ មិថុនា 10, 2009 at 11:33 ល្ងាច
**ចាន់ថនៈ ពូកែណាស់ន៎ តាមមករកឃើញក្នុងភូមិ wordpress ទៀត ។ ចាន់ថនឯងត្រូវប៉ូវសាច់បន្តិចទៅ ប្រយ័ត្នដល់ថ្ងៃភ្ជាប់ពាក្យលើកដៃលើកជើងអត់រួច ។ យើសពីរនាក់នេះ ពូកែជួយគ្នាលាក់រឿងណាស់ គឺអោយស្ងាត់ជ្រាបល្អតែម្តង ។ ចាំមើលពូកែលាក់អញ្ចឹង ដល់ថ្ងៃការអត់ទៅទេ ។
ខែ មិថុនា 11, 2009 at 9:12 ព្រឹក
ទេបងត្រូវតែមកចូលរួមអោយខាងតែបាន។ខ្ញុំខំប្រឹងពូវណាស់ដែរតែនៅគ្មានសាច់ដដែរសុំសាច
បងតិចមក!បងប្រហែលជាមានរូបមន្តធាត់ខ្លះទៀតសម្រាប់ខ្ញុំ។ខ្ញុំបានឃើញភូមិwordpressនេះតាមរយះប្លុករបស់ចាន់រឿនឈ្មោះភូមិនេះពិកបាករកនិងពិបាកចាំណាស់។បងសុខសប្បាយទេ?
ខែ មិថុនា 11, 2009 at 8:45 ល្ងាច
ហេតុតែអ្នកតែទឹកកក គឺតាមរកទាល់តែឃើញតែម្មង ។ និយាយពីរឿងសាច់នោះវិញ បើបេះចេញបាន គឺបេះអោយគេម្តងដប់គីឡូៗ បេះតែបួនដង ច្បាស់ជារាងស្វែលជាមិនខាន ហាហាហាហា ។ រូបមន្តធាត់ខ្ញុំមានអីក្រៅពី cheese burger និង pizza អោយញឺកទេ ច្បាស់ជាគីឡូឡើងដូចគេសប់អញ្ចឹង ។ តែអារឿងថាមិនបានទេ អ្នកខ្លះញ៉ាំ cheese តាំងពីកើតដល់ស្លាប់ទៅវិញនៅតែរាងគេឡូយដដែល ។
ខែ មិថុនា 12, 2009 at 1:31 ល្ងាច
បានភ្លក់ហើយ! ឆីអត់កើតទេ!ថ្វីដៃអន់ណាស់! ធ្វើមេចុងភៅអត់ទាន់បានទេ! ត្រូវទៅហាត់វិជ្ជាគុណបន្ថែមទៀតទើបអាចប្រើការបាន!
ខែ មិថុនា 14, 2009 at 12:21 ព្រឹក
ចេះតែថាម៉ង ដែលថាមកភ្លក់នោះ ។ តិចថ្ងៃក្រោយខ្ញុំអោយភ្លក់មែន ហើយញ៉ាមតាមសុំហូបទៀតចុះ ហាហាហាហាហា ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំក៏មិនដែលអួតថាខ្ញុំជាមេចុងភៅអីដែរ គឺអាចស្លរតែហូបខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ ។
ខែ មិថុនា 13, 2009 at 11:33 ល្ងាច
[...] ង៉ៃមុននេះឃើញបងកេសី ដាក់អួតសម្លការីគាត់ នឹកចង់ធ្វើអួតគាត់ដែរ [...]
ខែ មិថុនា 15, 2009 at 10:13 ព្រឹក
Hah! Cool!
ខែ មិថុនា 19, 2009 at 3:26 ល្ងាច
អូ ឃ្លាន…ការីនំបញ្ចុក
ខែ មិថុនា 19, 2009 at 9:38 ល្ងាច
អូសួស្តីហា បើមានសម្លរប្រហើរ ដាក់ប្រហុកអោយចាស់ បានរឹតតែឆ្ងាញ់សម្រាប់ខ្ញុំនោះ ។
ខែ មិថុនា 20, 2009 at 8:52 ល្ងាច
ប្រហើរបែបណាវិញ? ត្រីឆ្អើរ ត្រីអាំង រឺប្រហិតត្រីជាមួយត្រលាច ល្ពៅ រឺត្រាវនិងផ្ទី?បើទាំងអស់នេះ គឺខ្ញុំចូលចិត្តត្រាវនិងប្រហិតត្រីជាងគេ។
ខែ មិថុនា 24, 2009 at 4:29 ល្ងាច
មិនមែនសម្លរត្រឡាច និង ត្រាវនោះទេ ។ ខ្ញុំចង់និយាយពីសម្លរខ្មែរយើងនោះអី ។ តាមខ្ញុំដឹងគឺត្រូវស្ងោរត្រី បន្ទាប់មកបេះយកសាច់យកមកដាក់បុកជាមួយគ្រឿងដូចគ្នានឹងសម្លរប្រហើរដែរ ។ ក្រោយមកដាក់ខ្ទិះដូងបន្តិចបានឆ្ងុយ ។ គ្រាន់តែនឹកដល់ហេវតែម្តង ។