បទនេះខ្ញុំមិនដែលស្ដាប់រាប់សិបឆ្នាំមកហើយ តែថ្មីនេះឃើញគេលេងបទនេះនៅក្នុងពាណិជ្ជកម្មមួយក្នុងស្រុកថៃ ។ នេះជាពាណិជ្ជកម្មក្រុមហ៊ុនធានារ៉ាប់រងមួយ តែមើលហើយគួរអោយចាប់អារម្មណ៍ និង គិតថាវាមានអត្ថន័យលើសពីពាណិជ្ជកម្មទៅទៀត ។
ខែ តុលា 10, 2009
ខែ តុលា 10, 2009
បទនេះខ្ញុំមិនដែលស្ដាប់រាប់សិបឆ្នាំមកហើយ តែថ្មីនេះឃើញគេលេងបទនេះនៅក្នុងពាណិជ្ជកម្មមួយក្នុងស្រុកថៃ ។ នេះជាពាណិជ្ជកម្មក្រុមហ៊ុនធានារ៉ាប់រងមួយ តែមើលហើយគួរអោយចាប់អារម្មណ៍ និង គិតថាវាមានអត្ថន័យលើសពីពាណិជ្ជកម្មទៅទៀត ។
ខែ តុលា 10, 2009 at 2:19 ល្ងាច
គេផ្សាយពាណិជ្ជកម្មអី?មើលទៅក្មេងៗ ទឹកមុខគេដូចជារីករាយណាស់ សូម្បីតែក្មេងដែលពិការជិះរទះ។
ខែ តុលា 11, 2009 at 10:54 ព្រឹក
គឺជាការផ្សាយពាណិជ្ជកម្មរបស់ក្រុមហ៊ុនធានារ៉ាប់រងហ្នឹងណា ។
ខែ តុលា 11, 2009 at 11:10 ល្ងាច
មើលមុខកុមារីម្នាក់ដែលមុខហ៊ាញៗ ដូចកេសី ពីតូចម្លេះ លោក
ខែ តុលា 14, 2009 at 4:00 ល្ងាច
អូយ អីក៏ប្រសព្វរកចំណុចផាអោយគេសម្បើមម្ល៉េះ និនចារគ្រៀវជ្រូកនេះ
ខែ តុលា 13, 2009 at 4:48 ព្រឹក
ហេស សុខី អី ក៏ដូចខ្ញុំម្លេះ ខ្ញុំរៀបថានាងតូចហ្នឹងដូចកេសីអាចឹងដែរណា ហើយអាមួយពៅ សូមមើលត្រង់ :58 ដូចខ្ញុំ បេះដាក់តាហ្មង កាលពីតូចអត់សក់ដូចគ្នា ហើយក្បាលធំ ដូចគ្នាទៀត ។ ជាពណិជ្ជកម្ម សំរាប់ជីវិត្ត របស់ថៃ Thai’s life Insurance.
ខែ តុលា 14, 2009 at 11:41 ល្ងាច
ពិតជាដូចមែន ឬ ក៏និយាយលែងទេ? ថាក្មេងពោះធំទៅ ក្រែងសំបូរព្រូន (ព្រោះជំនាន់នោះប្រហែលជាមិនសូវយកចិត្តទុកដាក់រឿងសត្វល្អិ) ចុះបើក្បាលធំវិញ សំបូរអីវិញទៅ??
ខែ តុលា 15, 2009 at 5:34 ព្រឹក
ហេសអាចឹងក៏សួរដែរ ដូចមែនណា ក្បាលធំព្រោះខួរច្រើន ម្លោះហើយ ឆ្លាត ឈ្លាសវៃ( ហេសល្អឡើងវិញ ) មិនដូចបង្កងធំតែក្បាល មានសុទ្ធតែលាមករ៉េ ។ ជួនកាលបើដើរច្រើនអត់ឈប់ ធ្ងន់ក្បាល ចង់ដួលផ្កាប់មុខមេចទេខ្ញុំ ហ្នឹងនែ !
ខែ តុលា 18, 2009 at 1:51 ព្រឹក
បងកេសីសុខសប្បាយទេវ៉ី?
ខែ តុលា 19, 2009 at 10:37 ព្រឹក
អរគុណសាល.. សុខទុក្ខធម្មតាៗទេ (stress ពេលខ្លះ) ។ សាលឯងនៅទីនោះយ៉ាងម៉េចដែរ?
ខែ តុលា 21, 2009 at 10:19 ព្រឹក
ត្រឡប់មកចូលសាលារៀនវិញ វេទនាណាស់ បងអើយ! អានរាប់រយទំព៍រ សរសេរការងារ អោយគ្រូ ប្រឡង ដាំបាយ បោកខោអាវ ។ល។និង។ល។ ស្ត្រេសសេ ណាស់ខ្ញុំ! តែមើល ទៅត្រូវតសូ៑ច្រើនទៀត ។ចប់
ខែ តុលា 21, 2009 at 4:22 ល្ងាច
បើនិយាយអញ្ចឹងនោះ យើងស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈតែមួយទេ ។ ពីរខែនេះត្រូវអាន និង កែសម្រួលសៀវភៅច្រើនណាស់ ។ មួយរយៈនេះ អត់ខ្ចីធ្វើម្ហូបខ្លួនឯងទេ (ហត់ពេក) ណាមួយទៅពេទ្យថ្ងៃមុន គេសូមឲ្យសម្រកគីឡូទៀត ។ ហត់ក៏ហត់ ហេវក៏ហេវ ។ មើលទៅពេលយើងជួបគ្នាម្ដងទៀត គេលែងហៅយើងខ្លាឃ្មុំភ្លោះទៀតហើយ មែនហេ?
ខែ តុលា 19, 2009 at 5:24 ល្ងាច
សាល សួរសុខទុក្ខ សុទ្ធថែម “ ទេវ៉ី” ទៀត :p ចង់រៀនប្រើពាក្យហ្នឹងខ្លះ អានទៅសង្ហារម៉្យាងដែរទេវ៉ី។
ខែ តុលា 21, 2009 at 10:21 ព្រឹក
បងសួស្តី ប្រើពាក្យហ្នឹងទៅ ឡូយតា