អំពីខ្ញុំ


មួយឆ្នាំហើយ ដែលខ្ញុំមិនបានឈប់សំរាកពីការងារ​ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ​អី​នឹង​គេ​សោះ តែ​ពេល​នេះ​​មើល​​ទៅ​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​លើស​ចំណុះ ហើយ​ពិតជា​ត្រូវការ​ពេល​សំរាក​មែន ។ ជួនជា​​មាន​មិត្តភក្រ្ត​​មក​លេង អញ្ចឹង​​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នេះ​សម្រេច​បបួល​​គ្នាទៅ​​លេង​ខេត្ត ឈៀងម៉ៃ ហើយ​នឹង​ស្នាក់​​​នៅទីនោះ​ចំនួន​បួនថ្ងៃ ។

តើមានបងប្អូនណាធ្លាប់ទៅលេង ឈៀងម៉ៃ ពីមុនទេ ? បើធ្លាប់ តើមាន​កន្លែង​ណា​​ចង់​ណែ​​នាំ​ទេ? តាម​ពិត​ទៅ ខ្ញុំក៏មាន​ផែនការ​ខ្លះៗដែរ ដូច​ជា​ទៅលេង​ភ្នំ Inthanon ជាភ្នំ​ដែល​ខ្ពស់ជាង​គេបង្អស់​នៅស្រុក​ថៃ និង កន្លែង​​ផ្សេងៗ​​ទៀត ។ ប្រសិន​បើ​មាន​ពេល ខ្ញុំក៏​គិត​ចង់​ទៅ​លេង​តំបន់​​ត្រីកោណ​មាស (golden triangle) ផងដែរ ។

សម្រាប់ព័ត៌មានបន្ថែមខ្លះៗ អំពីខេត្ត ឈៀងម៉ៃ ចុចត្រង់នេះ

ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃសម្រាកព្រោះជាថ្ងៃឪពុកនៅស្រុកថៃ អញ្ចឹងប្អូនវុឌ្ឍី និង ខ្ញុំនាំគ្នាទៅ​​ដើរលេងនៅ​អយុធ្យាម្ដង ។ ថ្ងៃនេះ​ជិះ​ស្ទើរ​ប្រភេទ​យាន​ជំនិះ​អស់​ហើយ តាំង​ពីម៉ូតូ រថភ្លើង​អាកាស ឡាន​តួរីស តុកៗ រថភ្លើង ឡានក្រុង តែអត់​បានជិះដំរី និង ក្រពើ :D អាចអាន​បន្ថែម​ពី​ខេត្ត​អយុធ្យាត្រង់នេះ ។ ខាងក្រោម​ជារូបភាពខ្លះៗ

វត្ត Phra Si Sanphet

តុកៗខេត្តអយុធ្យាល្អមើលណាស់

ការ៉េមឆ្ងាញ់ ខានញ៉ាំ ២០ ឆ្នាំហើយ នៅចាំអីទៀត ដាក់មួយដុំម្នាក់ម្ដងទៅ

ការ៉េមឆ្ងាញ់ ខានញ៉ាំ២០ឆ្នាំហើយ នៅចាំអីទៀត ដាក់ម្ដុំម្នាក់ទៅយើង

ដំរីវត្ត Phra Si Sanphet

ដំរីវត្ត Phra Si Sanphet

វត្ត Chai Wattanaram

រថភ្លើងខេត្តអយុធ្យា (ជិះបានពាក់កណ្ដាលផ្លូវក៏ឈប់ មកជិះឡានក្រុងវិញ ព្រោះទ្រាំក្លិនមនុស្សមិនបាន)

រថភ្លើងខ្សែ អយុធ្យា-បាងកក (ជិះពាក់កណ្ដលផ្លូវក៏ចុះជិះឡានក្រុងវិញ ព្រោះទ្រាំក្លិនមនុស្សមិនបាន)

 

ខាងក្រោមជាសមិទ្ធផល​ដែលខ្ញុំបាន​ផ្ដើមធ្វើសម្រាប់​ខួបកំណើតប៉ា​តាំងពីប៉ុន្មាន​ពីរខែ​មុន ។ ខ្ញុំបាន​បញ្ចប់វា​មួយខែ​ហើយ តែអត់​មាន​ពេល​យក​​ទៅ​ដាក់​ស៊ុម ។ ឥឡូវខ្ញុំកំពុង​តែធ្វើរូប​មួយ​ផ្សេង​ទៀតសម្រាប់​មិត្តភក្តិ ជាចំណង​ដៃដល់​បុត្រ​តូចរបស់​គេ​ដែល​នឹង​សម្រាល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃទៀត​នេះ ។

IMG_2106

Scarlet Minivet - final

អ្វីដែលខ្ញុំប្រឹងឆ្លៀតធ្វើពេលទំនេរសំរាប់ថ្ងៃខួបកំណើតប៉ាប៉ា ឥឡូវនេះចេញរូបរៀង​ប៉ុណ្ណេះហើយ ។ សង្ឃឹមថា​នឹងធ្វើ​​អោយ​​ហើយ​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ នឹងអាល​ចាប់ផ្ដើម​រូបមួយ​ទៀត ដែលត្រៀម​ធ្វើសំរាប់​បងស្រម៉ូម​ខ្ញុំ ។

Cross Stitch - Scarlet Minivet

Scarlet Minivet ដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើ

Scarlet Minivet - parttern

Scarlet Minivet - parttern

ខ្ញុំមិនដឹងថា តើអ្នកផ្សេងធ្លាប់មានអារម្មរណ៍ដូចខ្ញុំ ឬ អត់ តែមួយរយៈនេះ ខ្ញុំពិតជា​មាន​អារម្មណ៍ថា មិនចូលចិត្តបរិយាកាសនៅកន្លែងធ្វើការរបស់ខ្ញុំទាល់តែសោះ ។ រាល់ព្រឹក​ដែលខ្ញុំដើរទៅធ្វើការ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំត្រូវទៅប្រឈមមុខនឹងអ្វីដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្ត ។ អ្វីដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្តនោះ មិនមែនការងារនោះឡើយ គឺមិនចូលចិត្តមនុស្ស​ដែល​ធ្វើការ​​ជាមួយ ។ ខ្ញុំមានការងារច្រើន​ត្រូវធ្វើ​ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំចង់ផ្តោតនឹង​ការងារ​​របស់ខ្ញុំ តែពេលខ្លះពិតជាពិបាកណាស់ ព្រោះខ្ញុំ​ធ្វើការ​​ជាមួយ​មនុស្សដែល​មិនចេះយល់ពី​មនុស្ស​ដទៃ ។

ក្នុងផ្នែករបស់ខ្ញុំ មានបុគ្គលិកអង្គុយធ្វើការជុំគ្នាប្រាំនាក់ ប៉ុន្តែក្នុងនោះ​មាន​មនុស្សម្នាក់​ចូលចិត្ត​និយាយ​ខ្លាំងៗ ដាក់​សំលេង​​ទូរស័ព្ឌ​រោទិ៍ខ្លាំងៗ បើកចំរៀង​ក្នុង​ម៉ោងធ្វើការខ្លាំងៗ ។  កន្លងមក ខ្ញុំបាន​សួរ​អ្នកផ្សេងទៀតថា តើគេអត់មាន​បញ្ហាទេ នៅពេលអ្នក​នោះតែង​តែ និយាយទូរស័ព្ឌ ដាក់សំលេងទូរស័ព្ឌ និង បើកចំរៀង​លឺៗដូច្នេះ? បីនាក់ក្នុងនោះថា គេទើសចិត្តណាស់ តែគេ​មិន​ដែល​និយាយ​ស្អី​ថាឲ្យ​អ្នក​នោះ​ឡើយ មានតែទ្រាំ ។  អញ្ចឹងខ្ញុំក៏ទ្រាំ​ជាមួយ​គេដែរទៅ ។  ខ្ញុំបាន​ទ្រាំអស់​រយៈ​ពេល​ជិត​មួយ​ឆ្នាំកន្លះ ហើយពេលនេះ ខ្ញុំមិន​អាចទ្រាំបានទៀតទេ ។ នៅពេលដែល​ខ្ញុំទ្រាំ​លែង​​បាន ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ស្អប់កន្លែងធ្វើការ (មិនចូលចិត្តមនុស្ស មិនមែន​ការងារ​​​នោះទេ) ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខ្សោយ ឆាប់ភ្ញាក់ (ញ័រដៃជើង និង បេះដូង នៅពេលលឺសំលេង​​ទូរស័ព្ឌ​គេរោទិ៍ម្តងៗ) ព្រោះ​សំលេង​​ខ្លាំងៗ​រាល់ថ្ងៃ ។ ខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់គេជាច្រើនដង អោយ​បន្ថយ​សំលេង​ទូរស័ព្ឌ និង ចំរៀងរបស់គេ ប្រសិនបើគេអង្គុយក្នុង​ការិយាល័យ តែគេ​បែថា​អោយខ្ញុំ​វិញថា “ you’re very sensitive” ។ oh! ឥឡូវខ្ញុំជាអ្នក sensitive??

ខ្ញុំចង់ប្រាប់ manager ពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ តែខ្លាចពេលត្រូវ confront ជាមួយគេម្ដងទៀត ។ ខ្ញុំពិតជាទើសចិត្តមែនទែន នៅពេល​ខ្ញុំត្រូវធ្វើការជាមួយពួកអាស៊ី​ដូច​គ្នា ព្រោះមាន​ការលំបាក់​ក្នុងការ​ប្រឈម​មុខគ្នា មិនដូច​ធ្វើការ​ជាមួយ​ពួកស្បែកស ឲ្យតែ​ប្រឈម​​មុខ​ដាក់គ្នា​​ចប់ហើយ គឺអ្វីៗចប់ដែរ ។ 

គិតៗទៅ តើខ្ញុំពិតជា sensitive មែន?

ហេហេ សូមកុំច្រឡំថាជាបទល្មើសលួច ឬ ប្លន់អីនោះ ។ បទល្មើសនោះ គឺខ្ញុំបានហូប​របស់​ដែល​មិនគួរហូបនោះណា៎ ។ មើលទៅ​ផែនការណ៍​សំរកទំងន់ខ្ញុំ ត្រូវ​បរាជ័យ​ហើយ ព្រោះ​អោយ​តែដើរកាត់​ហាងនេះ ខ្ញុំចេះ​តែទន់​ជើង​អញ្ចឹង ។ នេះខ្ញុំអត់​ហ៊ាន កម្ម៉ង់ច្រើន​ផង ត្រឹមតែ double cheese burger ប៉ុណ្ណោះ :D

IMG_1344

ម្សិលម៉ិញជាថ្ងៃសំរាកពីការងារ ព្រោះជាថ្ងៃម្ដាយ (នៅស្រុកថៃ) អញ្ចឹងខ្ញុំក៏បានទៅ​ដើរលេង​ជាមួយប្រុសក្មេងពីរនាក់ :D ។ ពីរនាក់​នោះ​គឺគ្មាន​នរណាក្រៅពីប្អូនសុវុឌ្ឍី  និង មង្គល ដែលជា​មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំនោះទេ ។ គួរអោយអនិច្ចាណាស់ ដែលបីនាក់ដើរ​ម៉ង់ៗ កណ្ដាល​​ថ្ងៃត្រង់ក្ដៅ ចង់បែក​ក្រហែងក្បាលនោះ ។  ពេលមកដល់ផ្ទះវិញ ទើបខ្ញុំដឹងថា ដៃខ្ញុំទាំងពីររលាកថ្ងៃ ឡើងក្រហម ដូចជ្រូក​ខ្វៃ​អញ្ចឹង ។ គិតចុះ គិតឡើង យើងទាំងបីនាក់​សម្រេច​ទៅ​ដើរ​លេង​នៅផ្សារ​អណ្ដែតទឹកជុំគ្នា​ម្ដងទៀតថ្ងៃសៅរ៍នេះ ។ ហេហេ តែប៉ុណ្ណេះ ខ្ញុំគេចរៀន ទៅដើរ​លេង​ទៀតហើយ ។ ខាងក្រោម ជារូបភាពខ្លះៗ​ពីដំណើរ​កំសាន្ដ​ទៅវត្តអរុណ និង ព្រះបរមរាជវាំង ។

វត្តអរុណ ថតពីត្រើយម្ខាងទន្លេ ចាផាយ៉ា

វត្តអរុណ ថតពីត្រើយម្ខាងទន្លេ ចាផាយ៉ា

ផ្ការាំងភ្នំ (ខ្ញុំខានឃើញផ្កានេះ ២៥ ជាងហើយ)

ផ្ការាំងភ្នំ (ខ្ញុំខានឃើញផ្កានេះ ២៥ ជាងហើយ)

 

វគ្គប្រុសខ្ពស់ ស្រីទាប (ប្អូនវុឌ្ឍី និង ខ្ញុំ)

វគ្គប្រុសខ្ពស់ ស្រីទាប (ប្អូនវុឌ្ឍី និង ខ្ញុំ)

មង្គល និង ខ្ញុំ (អ្នកខ្លះសុទ្ធតែថា បងៗខ្ញុំសុំឈរក្រោយ កុំឲ្យឃើញធាត់ពេក)

មង្គល និង ខ្ញុំ (អ្នកខ្លះសុទ្ធតែថា បងៗខ្ញុំសុំឈរក្រោយ កុំឲ្យឃើញធាត់ពេក)

ព្រះបរមរាជវាំងថៃ

ព្រះបរមរាជវាំងថៃ

IMG_1202

រូបតំណាងអង្គរវត្តខ្មែរ ក្នុងវាំងរបស់ថៃ

រូបតំណាងអង្គរវត្តខ្មែរ ក្នុងវាំងរបស់ថៃ

 

ហាហាហា អាចាស់ធ្វើមិនទាន់រួចផង ស្រាប់តែអាថ្មីដែលទើបតែកាម៉្មង់នោះ មកដល់ទៅហើយ ។ ទាំងនេះ​ជាអ្វីដែលខ្ញុំ​គ្រោងធ្វើ បន្ទាប់ពី​ការងារពេញ​ម៉ោងរបស់ខ្ញុំ ។ តាមពិតទៅវាមិនមែន​ជាការងារក្រៅម៉ោង​ដើម្បីលុយស្អី​នោះទេ ។ វាគ្រាន់តែជា​ការងា​រ​​ទុកគ្រាន់​កំដរអផ្សុក ឬ ធ្វើ​ជាអំណោយសម្រាប់​អ្នកណាម្នាក់​តែប៉ុណ្ណោះ ។ ទាំងនេះជា pattern cross stitch ដែល​ទើប​តែ​មកដល់ ។

ខ្ញុំនឹងធ្វើរូបនេះសំរាប់ថ្ងៃខួបកំណើតប៉ាក្នុងខែមករា

cross stitch នេះខ្ញុំនឹងធ្វើសំរាប់ថ្ងៃខួបកំណើតប៉ា

cross stitch រូបនេះ ខ្ញុំនឹងធ្វើសំរាប់បងសំលាញ់

cross stitch នេះខ្ញុំនឹងធ្វើសំរាប់បងសំលាញ់

cross stitch ធ្វើសំរាប់មិត្តរួមការងារជនជាតិភូមា

cross stitch នេះខ្ញុំនឹងធ្វើសំរាប់មិត្តរួមការងារជនជាតិភូមា

ថ្វីត្បិតតែពេលនេះមេឃកំពុងតែរលឹមក៏ដោយ ក៏នៅមានស្រមោលដួងខែរះព្រាលៗដែរ ។ ដល់តែ​យប់ស្ងាត់​លឺតែសម្លេងកង្កែប គង្គក់ និង ហ៊ីងអញ្ចឹងទៅ ដូចមានអារម្មណ៍​ស្រងេះស្រងោច​ពីរឿងអ្វី​មួយ​យ៉ាងម៉េចទេ ។ តើខ្ញុំកំពុងតែនឹកអីគេហ្នឹង?? ចម្លើយ​គឺអត់ដឹងផង ។

ដួងខែព្រាលៗពីបន្ទប់របស់ខ្ញុំ

ដួងខែព្រាលៗពីបន្ទប់របស់ខ្ញុំ

ថ្ងៃនេះសុំរអ៊ូដាក់ wordpress បន្តិចហើយ ។ និយាយពីរឿងស៊យ ខ្ញុំមិនដែលស៊យអីដូចអាទិត្យនេះ​សោះ ។ ការងារនោះធ្វើមិនទាន់​សោះ ។ ងាកដល់ថ្ងៃ public holiday ងាកចុង​អាទិត្យ ងាកដល់ថ្ងៃ deadline​ ត្រូវប្រគល់ការងារអោយគេវិញ រកតែធ្វើអីក៏មិនទាន់ ចាប់នេះក៏ខុស ចាប់នោះក៏ខុស មិនដឹងធ្វើមួយណា​ទុកមួយណាមុន ។ ដល់តែរវល់ដកដង្ហើម​មិនទាន់ហើយ ឆ្លៀត laptop តៃស្មឹង​អស់មួយអាទិត្យ រកតែធ្វើអ្វី​ក៏មិនបាន ។

កាលពីថ្ងៃសុក្រក៏យក laptop ទៅ IT Plaza បម្រុងនឹងលក់ ស្រាប់តែគេអោយថ្លៃមិនដល់​មួយរយ​ដុល្លា​ផង (ស្លាប់ អីក៏ថោកម្ល៉េះ!) ។ គេថាថោកព្រោះម៉ាស៊ីនខ្ញុំខូច motherboard ហើយខ្ញុំមិន​អោយ hard drive ទៅគេទៀត ។ ដើរចុះដើរឡើង ស្រាប់តែមាន​ហាងមួយ​នោះគេប្រាប់ថា គេមាន spare parts អាចផ្លាស់​ប្តូរបាន ។ គិតចុះគិតឡើង មិនបាច់លក់ទេ យកវាទៅជួសជុលវិញ ក្រែងលោរ​ប្រើវា​បានមួយរយៈទៀត ។ អើបើជ្រុល​ជាធ្វើ ប្តូរ hard drive យកអា 320 GB និង ថែម ram 2GB មួយដើមទៀតមើរ ។ គ្រាន់តែ​អង្គុយចាំ​យកម៉ាស៊ីនវិញឡើង ៩ម៉ោង (អង្គុយចង់ក្រិនគូថដូចស្វា) ។ យកមកដល់ផ្ទះមិនទាន់​បានធ្វើអីវាផង ស្រាប់តែបើកទៅវា error softwares ទាំងអស់ ។

ថ្ងៃសៅរ៍ឡើង ត្រូវទៅកន្លែងគេជួសជុល​ម្តងទៀត ដើម្បី reinstall window ។ គ្រាន់តែ reinstall ហើយភ្លាម លើកម៉ាស៊ីន​ដាក់កាបូប​យកមកផ្ទះភ្លាម (អត់ខ្ចី test អីមួយបន្តិច ហេតុតែទុកចិត្តជាង) ។ យកមកដល់ផ្ទះស្អីក៏​​បើកចេញដែរ លើកលែងទេ IE បើកមិនចេញ​សោះ ។ ទូរសព្ឌទៅសួរជាង ជាងថាត្រូវយកទៅ​​អោយគេ​មើលម្តងទៀត ។

ថ្ងៃអាទិត្យក៏យកទៅអោយ​គេមើល ដល់តែសួរជាងថា window vista ដែលអ្នកឯងដាក់​​អោយខ្ញុំមាន lincense ឬ អត់ ស្រាប់តែគេថា “ អត់មានផង” ។ ស្លាប់តែម្តង​​ជាងនេះ ចេះធ្វើឬករាក់កំភែល​អញ្ចឹងកើត ។ ដល់ពេលនេះចង់លក់​​ក៏លក់លែងកើតហើយ ព្រោះចាយ​លុយ​អស់ មួយម៉ឺនបាតលើវា​ទៅហើយ មានតែទ្រាំប្រើវាទៀតទៅ ។ សូមផ្តាំញាតិ​ទាំងឡាយ បើចង់ទិញ laptop សូមកុំទិញ​អាស៊េរី HP dv2000 អោយសោះ យ៉ាប់ណាស់ ខាតលុយអត់អំពើ ។

ដល់តែពេលស៊យ ធ្វើអីក៏មិនបានដូចបំណង ។ បែរជាជិះឡានក្រុង ឈប់ហួសចំណត ដើរបក​ក្រោយ​​ហត់ចង់ដាច់ខ្យល់ ។  ដល់ជិះ sky train ក៏ឈប់ហួស​ចំណតទៀត ។ អាកាបូបដាក់ laptop នោះក៏ធ្ងន់ដូច​ស្ពាយ​កូនដំរីមួយ ។ នេះជាអាទិត្យដ៏ stress បំផុត ។ (បានរអ៊ូ​ហើយ ដូចធូរចិត្ត​បន្តិច)

អាណិតតែជើង និង ស្បែកជើង ។ បើវាចេះរអ៊ូ មិនដឹងជាវារអ៊ូយ៉ាងណាទេ ។

អាណិតតែជើង និង ស្បែកជើង ។ បើវាចេះរអ៊ូ មិនដឹងជាវារអ៊ូយ៉ាងណាទេ ។

ទំព័រ បន្ទាប់ »