Chiang Mai, here i come

មួយឆ្នាំហើយ ដែលខ្ញុំមិនបានឈប់សំរាកពីការងារ​ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ​អី​នឹង​គេ​សោះ តែ​ពេល​នេះ​​មើល​​ទៅ​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​លើស​ចំណុះ ហើយ​ពិតជា​ត្រូវការ​ពេល​សំរាក​មែន ។ ជួនជា​​មាន​មិត្តភក្រ្ត​​មក​លេង អញ្ចឹង​​ថ្ងៃ​អាទិត្យ​នេះ​សម្រេច​បបួល​​គ្នាទៅ​​លេង​ខេត្ត ឈៀងម៉ៃ ហើយ​នឹង​ស្នាក់​​​នៅទីនោះ​ចំនួន​បួនថ្ងៃ ។

តើមានបងប្អូនណាធ្លាប់ទៅលេង ឈៀងម៉ៃ ពីមុនទេ ? បើធ្លាប់ តើមាន​កន្លែង​ណា​​ចង់​ណែ​​នាំ​ទេ? តាម​ពិត​ទៅ ខ្ញុំក៏មាន​ផែនការ​ខ្លះៗដែរ ដូច​ជា​ទៅលេង​ភ្នំ Inthanon ជាភ្នំ​ដែល​ខ្ពស់ជាង​គេបង្អស់​នៅស្រុក​ថៃ និង កន្លែង​​ផ្សេងៗ​​ទៀត ។ ប្រសិន​បើ​មាន​ពេល ខ្ញុំក៏​គិត​ចង់​ទៅ​លេង​តំបន់​​ត្រីកោណ​មាស (golden triangle) ផងដែរ ។

សម្រាប់ព័ត៌មានបន្ថែមខ្លះៗ អំពីខេត្ត ឈៀងម៉ៃ ចុចត្រង់នេះ

 

A day in Ayuthaya

ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃសម្រាកព្រោះជាថ្ងៃឪពុកនៅស្រុកថៃ អញ្ចឹងប្អូនវុឌ្ឍី និង ខ្ញុំនាំគ្នាទៅ​​ដើរលេងនៅ​អយុធ្យាម្ដង ។ ថ្ងៃនេះ​ជិះ​ស្ទើរ​ប្រភេទ​យាន​ជំនិះ​អស់​ហើយ តាំង​ពីម៉ូតូ រថភ្លើង​អាកាស ឡាន​តួរីស តុកៗ រថភ្លើង ឡានក្រុង តែអត់​បានជិះដំរី និង ក្រពើ អាចអាន​បន្ថែម​ពី​ខេត្ត​អយុធ្យាត្រង់នេះ ។ ខាងក្រោម​ជារូបភាពខ្លះៗ

វត្ត Phra Si Sanphet

តុកៗខេត្តអយុធ្យាល្អមើលណាស់

ការ៉េមឆ្ងាញ់ ខានញ៉ាំ២០ឆ្នាំហើយ នៅចាំអីទៀត ដាក់ម្ដុំម្នាក់ទៅយើង

ដំរីវត្ត Phra Si Sanphet

វត្ត Chai Wattanaram

រថភ្លើងខ្សែ អយុធ្យា-បាងកក (ជិះពាក់កណ្ដលផ្លូវក៏ចុះជិះឡានក្រុងវិញ ព្រោះទ្រាំក្លិនមនុស្សមិនបាន)

 

 

Scarlet Minivet – final

ខាងក្រោមជាសមិទ្ធផល​ដែលខ្ញុំបាន​ផ្ដើមធ្វើសម្រាប់​ខួបកំណើតប៉ា​តាំងពីប៉ុន្មាន​ពីរខែ​មុន ។ ខ្ញុំបាន​បញ្ចប់វា​មួយខែ​ហើយ តែអត់​មាន​ពេល​យក​​ទៅ​ដាក់​ស៊ុម ។ ឥឡូវខ្ញុំកំពុង​តែធ្វើរូប​មួយ​ផ្សេង​ទៀតសម្រាប់​មិត្តភក្តិ ជាចំណង​ដៃដល់​បុត្រ​តូចរបស់​គេ​ដែល​នឹង​សម្រាល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃទៀត​នេះ ។

Scarlet Minivet - final

 

Scartlet Minivet

អ្វីដែលខ្ញុំប្រឹងឆ្លៀតធ្វើពេលទំនេរសំរាប់ថ្ងៃខួបកំណើតប៉ាប៉ា ឥឡូវនេះចេញរូបរៀង​ប៉ុណ្ណេះហើយ ។ សង្ឃឹមថា​នឹងធ្វើ​​អោយ​​ហើយ​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ នឹងអាល​ចាប់ផ្ដើម​រូបមួយ​ទៀត ដែលត្រៀម​ធ្វើសំរាប់​បងស្រម៉ូម​ខ្ញុំ ។

Scarlet Minivet ដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើ

Scarlet Minivet - parttern

 

តើខ្ញុំពិត​ជា​មនុស្ស sensitive មែន?

ខ្ញុំមិនដឹងថា តើអ្នកផ្សេងធ្លាប់មានអារម្មរណ៍ដូចខ្ញុំ ឬ អត់ តែមួយរយៈនេះ ខ្ញុំពិតជា​មាន​អារម្មណ៍ថា មិនចូលចិត្តបរិយាកាសនៅកន្លែងធ្វើការរបស់ខ្ញុំទាល់តែសោះ ។ រាល់ព្រឹក​ដែលខ្ញុំដើរទៅធ្វើការ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំត្រូវទៅប្រឈមមុខនឹងអ្វីដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្ត ។ អ្វីដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្តនោះ មិនមែនការងារនោះឡើយ គឺមិនចូលចិត្តមនុស្ស​ដែល​ធ្វើការ​​ជាមួយ ។ ខ្ញុំមានការងារច្រើន​ត្រូវធ្វើ​ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំចង់ផ្តោតនឹង​ការងារ​​របស់ខ្ញុំ តែពេលខ្លះពិតជាពិបាកណាស់ ព្រោះខ្ញុំ​ធ្វើការ​​ជាមួយ​មនុស្សដែល​មិនចេះយល់ពី​មនុស្ស​ដទៃ ។

ក្នុងផ្នែករបស់ខ្ញុំ មានបុគ្គលិកអង្គុយធ្វើការជុំគ្នាប្រាំនាក់ ប៉ុន្តែក្នុងនោះ​មាន​មនុស្សម្នាក់​ចូលចិត្ត​និយាយ​ខ្លាំងៗ ដាក់​សំលេង​​ទូរស័ព្ឌ​រោទិ៍ខ្លាំងៗ បើកចំរៀង​ក្នុង​ម៉ោងធ្វើការខ្លាំងៗ ។  កន្លងមក ខ្ញុំបាន​សួរ​អ្នកផ្សេងទៀតថា តើគេអត់មាន​បញ្ហាទេ នៅពេលអ្នក​នោះតែង​តែ និយាយទូរស័ព្ឌ ដាក់សំលេងទូរស័ព្ឌ និង បើកចំរៀង​លឺៗដូច្នេះ? បីនាក់ក្នុងនោះថា គេទើសចិត្តណាស់ តែគេ​មិន​ដែល​និយាយ​ស្អី​ថាឲ្យ​អ្នក​នោះ​ឡើយ មានតែទ្រាំ ។  អញ្ចឹងខ្ញុំក៏ទ្រាំ​ជាមួយ​គេដែរទៅ ។  ខ្ញុំបាន​ទ្រាំអស់​រយៈ​ពេល​ជិត​មួយ​ឆ្នាំកន្លះ ហើយពេលនេះ ខ្ញុំមិន​អាចទ្រាំបានទៀតទេ ។ នៅពេលដែល​ខ្ញុំទ្រាំ​លែង​​បាន ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ស្អប់កន្លែងធ្វើការ (មិនចូលចិត្តមនុស្ស មិនមែន​ការងារ​​​នោះទេ) ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខ្សោយ ឆាប់ភ្ញាក់ (ញ័រដៃជើង និង បេះដូង នៅពេលលឺសំលេង​​ទូរស័ព្ឌ​គេរោទិ៍ម្តងៗ) ព្រោះ​សំលេង​​ខ្លាំងៗ​រាល់ថ្ងៃ ។ ខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់គេជាច្រើនដង អោយ​បន្ថយ​សំលេង​ទូរស័ព្ឌ និង ចំរៀងរបស់គេ ប្រសិនបើគេអង្គុយក្នុង​ការិយាល័យ តែគេ​បែថា​អោយខ្ញុំ​វិញថា “ you’re very sensitive” ។ oh! ឥឡូវខ្ញុំជាអ្នក sensitive??

ខ្ញុំចង់ប្រាប់ manager ពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ តែខ្លាចពេលត្រូវ confront ជាមួយគេម្ដងទៀត ។ ខ្ញុំពិតជាទើសចិត្តមែនទែន នៅពេល​ខ្ញុំត្រូវធ្វើការជាមួយពួកអាស៊ី​ដូច​គ្នា ព្រោះមាន​ការលំបាក់​ក្នុងការ​ប្រឈម​មុខគ្នា មិនដូច​ធ្វើការ​ជាមួយ​ពួកស្បែកស ឲ្យតែ​ប្រឈម​​មុខ​ដាក់គ្នា​​ចប់ហើយ គឺអ្វីៗចប់ដែរ ។ 

គិតៗទៅ តើខ្ញុំពិតជា sensitive មែន?

 

​បទល្មើស

ហេហេ សូមកុំច្រឡំថាជាបទល្មើសលួច ឬ ប្លន់អីនោះ ។ បទល្មើសនោះ គឺខ្ញុំបានហូប​របស់​ដែល​មិនគួរហូបនោះណា៎ ។ មើលទៅ​ផែនការណ៍​សំរកទំងន់ខ្ញុំ ត្រូវ​បរាជ័យ​ហើយ ព្រោះ​អោយ​តែដើរកាត់​ហាងនេះ ខ្ញុំចេះ​តែទន់​ជើង​អញ្ចឹង ។ នេះខ្ញុំអត់​ហ៊ាន កម្ម៉ង់ច្រើន​ផង ត្រឹមតែ double cheese burger ប៉ុណ្ណោះ

 

វត្តអរុណ និង ព្រះបរមរាជវាំង

ម្សិលម៉ិញជាថ្ងៃសំរាកពីការងារ ព្រោះជាថ្ងៃម្ដាយ (នៅស្រុកថៃ) អញ្ចឹងខ្ញុំក៏បានទៅ​ដើរលេង​ជាមួយប្រុសក្មេងពីរនាក់ ។ ពីរនាក់​នោះ​គឺគ្មាន​នរណាក្រៅពីប្អូនសុវុឌ្ឍី  និង មង្គល ដែលជា​មិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំនោះទេ ។ គួរអោយអនិច្ចាណាស់ ដែលបីនាក់ដើរ​ម៉ង់ៗ កណ្ដាល​​ថ្ងៃត្រង់ក្ដៅ ចង់បែក​ក្រហែងក្បាលនោះ ។  ពេលមកដល់ផ្ទះវិញ ទើបខ្ញុំដឹងថា ដៃខ្ញុំទាំងពីររលាកថ្ងៃ ឡើងក្រហម ដូចជ្រូក​ខ្វៃ​អញ្ចឹង ។ គិតចុះ គិតឡើង យើងទាំងបីនាក់​សម្រេច​ទៅ​ដើរ​លេង​នៅផ្សារ​អណ្ដែតទឹកជុំគ្នា​ម្ដងទៀតថ្ងៃសៅរ៍នេះ ។ ហេហេ តែប៉ុណ្ណេះ ខ្ញុំគេចរៀន ទៅដើរ​លេង​ទៀតហើយ ។ ខាងក្រោម ជារូបភាពខ្លះៗ​ពីដំណើរ​កំសាន្ដ​ទៅវត្តអរុណ និង ព្រះបរមរាជវាំង ។

វត្តអរុណ ថតពីត្រើយម្ខាងទន្លេ ចាផាយ៉ា

ផ្ការាំងភ្នំ (ខ្ញុំខានឃើញផ្កានេះ ២៥ ជាងហើយ)

 

វគ្គប្រុសខ្ពស់ ស្រីទាប (ប្អូនវុឌ្ឍី និង ខ្ញុំ)

មង្គល និង ខ្ញុំ (អ្នកខ្លះសុទ្ធតែថា បងៗខ្ញុំសុំឈរក្រោយ កុំឲ្យឃើញធាត់ពេក)

ព្រះបរមរាជវាំងថៃ

រូបតំណាងអង្គរវត្តខ្មែរ ក្នុងវាំងរបស់ថៃ

 

 

ការងារក្រៅម៉ោង

ហាហាហា អាចាស់ធ្វើមិនទាន់រួចផង ស្រាប់តែអាថ្មីដែលទើបតែកាម៉្មង់នោះ មកដល់ទៅហើយ ។ ទាំងនេះ​ជាអ្វីដែលខ្ញុំ​គ្រោងធ្វើ បន្ទាប់ពី​ការងារពេញ​ម៉ោងរបស់ខ្ញុំ ។ តាមពិតទៅវាមិនមែន​ជាការងារក្រៅម៉ោង​ដើម្បីលុយស្អី​នោះទេ ។ វាគ្រាន់តែជា​ការងា​រ​​ទុកគ្រាន់​កំដរអផ្សុក ឬ ធ្វើ​ជាអំណោយសម្រាប់​អ្នកណាម្នាក់​តែប៉ុណ្ណោះ ។ ទាំងនេះជា pattern cross stitch ដែល​ទើប​តែ​មកដល់ ។

cross stitch នេះខ្ញុំនឹងធ្វើសំរាប់ថ្ងៃខួបកំណើតប៉ា

cross stitch នេះខ្ញុំនឹងធ្វើសំរាប់បងសំលាញ់

cross stitch នេះខ្ញុំនឹងធ្វើសំរាប់មិត្តរួមការងារជនជាតិភូមា

 

យប់នេះ

ថ្វីត្បិតតែពេលនេះមេឃកំពុងតែរលឹមក៏ដោយ ក៏នៅមានស្រមោលដួងខែរះព្រាលៗដែរ ។ ដល់តែ​យប់ស្ងាត់​លឺតែសម្លេងកង្កែប គង្គក់ និង ហ៊ីងអញ្ចឹងទៅ ដូចមានអារម្មណ៍​ស្រងេះស្រងោច​ពីរឿងអ្វី​មួយ​យ៉ាងម៉េចទេ ។ តើខ្ញុំកំពុងតែនឹកអីគេហ្នឹង?? ចម្លើយ​គឺអត់ដឹងផង ។

ដួងខែព្រាលៗពីបន្ទប់របស់ខ្ញុំ

 

តែដល់ពេលស៊យ គឺអញ្ចឹង!

ថ្ងៃនេះសុំរអ៊ូដាក់ wordpress បន្តិចហើយ ។ និយាយពីរឿងស៊យ ខ្ញុំមិនដែលស៊យអីដូចអាទិត្យនេះ​សោះ ។ ការងារនោះធ្វើមិនទាន់​សោះ ។ ងាកដល់ថ្ងៃ public holiday ងាកចុង​អាទិត្យ ងាកដល់ថ្ងៃ deadline​ ត្រូវប្រគល់ការងារអោយគេវិញ រកតែធ្វើអីក៏មិនទាន់ ចាប់នេះក៏ខុស ចាប់នោះក៏ខុស មិនដឹងធ្វើមួយណា​ទុកមួយណាមុន ។ ដល់តែរវល់ដកដង្ហើម​មិនទាន់ហើយ ឆ្លៀត laptop តៃស្មឹង​អស់មួយអាទិត្យ រកតែធ្វើអ្វី​ក៏មិនបាន ។

កាលពីថ្ងៃសុក្រក៏យក laptop ទៅ IT Plaza បម្រុងនឹងលក់ ស្រាប់តែគេអោយថ្លៃមិនដល់​មួយរយ​ដុល្លា​ផង (ស្លាប់ អីក៏ថោកម្ល៉េះ!) ។ គេថាថោកព្រោះម៉ាស៊ីនខ្ញុំខូច motherboard ហើយខ្ញុំមិន​អោយ hard drive ទៅគេទៀត ។ ដើរចុះដើរឡើង ស្រាប់តែមាន​ហាងមួយ​នោះគេប្រាប់ថា គេមាន spare parts អាចផ្លាស់​ប្តូរបាន ។ គិតចុះគិតឡើង មិនបាច់លក់ទេ យកវាទៅជួសជុលវិញ ក្រែងលោរ​ប្រើវា​បានមួយរយៈទៀត ។ អើបើជ្រុល​ជាធ្វើ ប្តូរ hard drive យកអា 320 GB និង ថែម ram 2GB មួយដើមទៀតមើរ ។ គ្រាន់តែ​អង្គុយចាំ​យកម៉ាស៊ីនវិញឡើង ៩ម៉ោង (អង្គុយចង់ក្រិនគូថដូចស្វា) ។ យកមកដល់ផ្ទះមិនទាន់​បានធ្វើអីវាផង ស្រាប់តែបើកទៅវា error softwares ទាំងអស់ ។

ថ្ងៃសៅរ៍ឡើង ត្រូវទៅកន្លែងគេជួសជុល​ម្តងទៀត ដើម្បី reinstall window ។ គ្រាន់តែ reinstall ហើយភ្លាម លើកម៉ាស៊ីន​ដាក់កាបូប​យកមកផ្ទះភ្លាម (អត់ខ្ចី test អីមួយបន្តិច ហេតុតែទុកចិត្តជាង) ។ យកមកដល់ផ្ទះស្អីក៏​​បើកចេញដែរ លើកលែងទេ IE បើកមិនចេញ​សោះ ។ ទូរសព្ឌទៅសួរជាង ជាងថាត្រូវយកទៅ​​អោយគេ​មើលម្តងទៀត ។

ថ្ងៃអាទិត្យក៏យកទៅអោយ​គេមើល ដល់តែសួរជាងថា window vista ដែលអ្នកឯងដាក់​​អោយខ្ញុំមាន lincense ឬ អត់ ស្រាប់តែគេថា “ អត់មានផង” ។ ស្លាប់តែម្តង​​ជាងនេះ ចេះធ្វើឬករាក់កំភែល​អញ្ចឹងកើត ។ ដល់ពេលនេះចង់លក់​​ក៏លក់លែងកើតហើយ ព្រោះចាយ​លុយ​អស់ មួយម៉ឺនបាតលើវា​ទៅហើយ មានតែទ្រាំប្រើវាទៀតទៅ ។ សូមផ្តាំញាតិ​ទាំងឡាយ បើចង់ទិញ laptop សូមកុំទិញ​អាស៊េរី HP dv2000 អោយសោះ យ៉ាប់ណាស់ ខាតលុយអត់អំពើ ។

ដល់តែពេលស៊យ ធ្វើអីក៏មិនបានដូចបំណង ។ បែរជាជិះឡានក្រុង ឈប់ហួសចំណត ដើរបក​ក្រោយ​​ហត់ចង់ដាច់ខ្យល់ ។  ដល់ជិះ sky train ក៏ឈប់ហួស​ចំណតទៀត ។ អាកាបូបដាក់ laptop នោះក៏ធ្ងន់ដូច​ស្ពាយ​កូនដំរីមួយ ។ នេះជាអាទិត្យដ៏ stress បំផុត ។ (បានរអ៊ូ​ហើយ ដូចធូរចិត្ត​បន្តិច)

អាណិតតែជើង និង ស្បែកជើង ។ បើវាចេះរអ៊ូ មិនដឹងជាវារអ៊ូយ៉ាងណាទេ ។