ខាងក្រោមជាសមិទ្ធផល​ដែលខ្ញុំបាន​ផ្ដើមធ្វើសម្រាប់​ខួបកំណើតប៉ា​តាំងពីប៉ុន្មាន​ពីរខែ​មុន ។ ខ្ញុំបាន​បញ្ចប់វា​មួយខែ​ហើយ តែអត់​មាន​ពេល​យក​​ទៅ​ដាក់​ស៊ុម ។ ឥឡូវខ្ញុំកំពុង​តែធ្វើរូប​មួយ​ផ្សេង​ទៀតសម្រាប់​មិត្តភក្តិ ជាចំណង​ដៃដល់​បុត្រ​តូចរបស់​គេ​ដែល​នឹង​សម្រាល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃទៀត​នេះ ។

Scarlet Minivet - final

ជិតពីរខែហើយដែលមានការងារច្រើននោះមហាច្រើន រកតែដក​ដង្ហើមធ្វើ​មិនទាន់ ហើយក៏​មិន​​ដែលបានធ្វើអ្វីៗ​ល្អៗសម្រាប់​ខ្លួនដែរ។ ល្ងាចនេះ​ក៏ជប់លៀង​អោយខ្លួនឯង​ម្ដង ។ វាមិនមែន​ជាពិធី​ជប់លៀងធំ​ស្អីទេ គឺគ្រាន់តែ​ចង់ញ៉ាំម្ហូប​ឆ្ងាញ់ជាង​ធម្មតា និង អង្គុយស្ដាប់​ភ្លេង​​​បែបអន្លង់អន្លោច​​ប៉ុណ្ណោះ ។ សម្រាប់ខ្ញុំ បើកាលណា​នឹកដល់ម្ហូប​ឆ្ងាញ់ សាលាដ​ឆ្ងាញ់ និង ស្ដាប់ភ្លេង​អន្លង់អន្លោច​​ពិរោះ​នោះ គ្មានកន្លែង​ណាផ្សេងក្រៅពី Sizzler តែប៉ុណ្ណោះ ។ អត់មាន​អ្នកណាទៅ​ជាមួយ ព្រោះ​ដៃ​ជើង (មិត្តភក្ដិ) រត់ចោល​អស់ហើយ អញ្ចឹង​មាន​តែ​​អង្គុយធ្វើមុខ​​ស្ញេញ​ស្ញូញ ងាកឆ្វេង ងាកស្ដាំ ដូច​ស្វា​តែ​ម្នាក់ឯង​ទៅ ។

Pork BBQ and Salads

បទនេះខ្ញុំមិនដែលស្ដាប់រាប់សិបឆ្នាំមកហើយ តែថ្មីនេះឃើញ​​គេលេងបទនេះ​នៅក្នុងពាណិជ្ជកម្ម​មួយក្នុង​ស្រុកថៃ ។ នេះជា​ពាណិជ្ជកម្ម​ក្រុមហ៊ុន​ធានារ៉ាប់រងមួយ តែមើលហើយ​គួរអោយចាប់​អារម្មណ៍ និង គិតថាវា​មានអត្ថន័យលើស​ពី​ពាណិជ្ជកម្ម​ទៅទៀត ។

ខ្ញុំមកធ្វើការស្រុកនេះមួយឆ្នាំកន្លះហើយ ចេះតែមិនដែលមានពេលល្អឡើង​មើលក្រុងបាងកក​ពីអគារខ្ពស់ជាងគេស្អីនោះសោះ ដោយ​អាង​តែថា​នឹងនៅ​ធ្វើការច្រើន​​ឆ្នាំ​ទៀត​ឯណោះ អញ្ចឹងឡើង​ថ្ងៃណា​ក៏បានដែរ  ។ ល្ងាចនេះ​​ជួនជា​អ្នកធ្វើការ​​ជាមួយ​បបួល​ក៏ឡើង ហើយ​អង្គុយញ៉ាំ​អាហារពេល​​ល្ងាចនៅលើ​ដំបូល​​អគារមើល​​ទេសភាព​ជុំវិញ​​តែម្ដងទៅ ។

Baiyoke II គឺជាអគារដែលខ្ពស់ជាងគេបង្អស់ក្នុងស្រុកថៃ ។ វាមានកម្ពស់ ៣២៨ ម៉ែត្រ (១,០៧៦ ហ្វីត)  ដែលមាន ៨៥ ជាន់ ។ អគារ​នេះបា​ន​ចាប់ផ្ដើមសាងសង់ក្នុងឆ្នាំ ១៩៩០ បញ្ចប់ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៩៧ ។ នាពេល​បច្ចុប្បន្ននេះ វាជាអគារ​ខ្ពស់ជាងគេក្នុងស្រុកថៃ តែ​នៅឆ្នាំ ២០១២ Ocean One Tower ដែលមានទីតាំងក្នុងខេត្តប៉ាតាយា នឹងក្លាយទៅជាអគារខ្ពស់ជាងគេប្រចាំស្រុកនេះវិញម្ដង ។ ខាង​ក្រោម​ជា​រូបភាពក្រុងបាងកកខ្លះៗ ដែលខ្ញុំបានថត​ពីជ្រុងនីមួយៗ (ភ្លេចថតជ្រុងខាងត្បូង ព្រោះរវល់តែឆ្ងាញ់ ) ។

ក្រុងបាងកក ពីជ្រុងខាងជើងអគារ

ក្រុងបាងកក ពីជ្រុងខាងកើតអគារ (ផ្លូវរថភ្លើងអាកាសនោះ ជាផ្លូវថ្មីសម្រាប់ទៅព្រលានយន្តហោះ

ក្រុងបាងកក ពីជ្រុងខាងលិចអគារ

មិនមែនថតពីជ្រុងណាមកទេ គឺរូបម្ចាស់ផ្ទះតែម្ដង ហេហេហេ

ថ្ងៃរៀបលិចផុតបាត់

ទោះជាអគារកម្ពស់ណា ក៏គេមិនភ្លេចដែរអាដំបូលមូល ពណ៌មាសនោះ (ខាងក្រោយអគារគឺទន្លេចាវផាយ៉ា)

ធ្វើអត់ដូចមកពីខ្ញុំអត់ចេះបង់សំណាញ់ហ្នឹងណា ។ បើអោយខ្ញុំបង់វិញ ច្បាស់ជា​សំណាញ់​វ័ណ្ឌ​ខ្លួនធ្លាក់ទឹក​ខ្លួនមិនខាន

អ្វីដែលខ្ញុំប្រឹងឆ្លៀតធ្វើពេលទំនេរសំរាប់ថ្ងៃខួបកំណើតប៉ាប៉ា ឥឡូវនេះចេញរូបរៀង​ប៉ុណ្ណេះហើយ ។ សង្ឃឹមថា​នឹងធ្វើ​​អោយ​​ហើយ​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ នឹងអាល​ចាប់ផ្ដើម​រូបមួយ​ទៀត ដែលត្រៀម​ធ្វើសំរាប់​បងស្រម៉ូម​ខ្ញុំ ។

Scarlet Minivet ដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើ

Scarlet Minivet - parttern

ក្រុមហ៊ុនផលិតថ្នាំដ៏ល្បីមួយឈ្មោះ Pfizer ត្រូវព្រះរាជអាជ្ញាសហព័ន្ធពិន័យចំនួន $2.3 billion ពីបទផ្សព្វផ្សាយថ្នាំខុសច្បាប់ តាមរយៈពួកវេជ្ជបណ្ឌិត ជាថ្នូរនឹងការចេញ​លុយថ្លៃសេវា​ផ្សេងៗ​អោយពួកវេជ្ជបណ្ឌិត និង ផលិតថ្នាំដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពី FDA (Food and Drug Administration) ។

ខ្ញុំសង្ស័យតែវេជ្ជបណ្ឌិតរបស់ខ្ញុំ ប្រហែលជាបាន​ទទួលផលអ្វី​មួយ​ពីក្រុមហ៊ុន​នេះ​ដែរ​ហើយ​មើល​ទៅ បានជា​កន្លងមក គាត់ចេញវេជ្ជបញ្ជា​ឲ្យខ្ញុំប្រើ​ថ្នាំ celebrex ដែល​ជា​ពពួក​ថ្នាំ​បំបាត់ការ​ឈឺចាប់​​របស់​ក្រុមហ៊ុន​នេះអស់​ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ។

អានព័ត៌មាននៅត្រង់នេះ

អាហារដែលនឹងលើកយកមកបង្ហាញថ្ងៃនេះគឺ beef stew ។ គ្រឿងដែលត្រូវការមាន៖ សាច់គោ (ឥត​ខ្លាញ់) ១គីឡូ ដំឡូងបារាំង ការ៉ុត ខ្ទឹម​បារាំង និង celery  (ខ្ញុំប្រើប៉េងប៉ោះជំនួស ដោយភ្លេចទិញ celery)  ប្រេងឆា និង ទឹកបី​ពែង ។ អ្វីដែល​សំខាន់ជាង​គេ​នោះ គឺ French’s beef stew seasoning mix ។

វិធីធ្វើ៖ កាត់សាច់គោ និង បន្លែ ជាដុំៗ ។ ដាក់ឆ្នាំងឲ្យក្ដៅ សឹមដាក់សាច់គោចូល លីងឲ្យឡើង​ពណ៌​ត្នោត ។ បន្ទាប់មក​ដាក់​ម៉្សៅ​គ្រឿង​មួយកញ្ចប់ចាក់ចូលក្នុងឆ្នាំង និង ទឹកបីពែង ឬ ច្រើនជាង (តាមការចូលចិត្តខាប់ ឬ រាវ) គ្រប​គំរប​រហូតដល់ពុះ (ត្រូវ​ឧស្សាហ៍​កូរ) ។ ពេលពុះហើយ ត្រូវ​បន្ថយ​ភ្លើង រំងាស់ទុកមួយម៉ោង ឬ រហូតដល់សាច់ផុយ ។ ដំណាក់​កាលចុង​ក្រោយ​ គឺ​ដាក់​បន្លែ​ចូល និង រំងាស់ប្រមាណសាមសិបនាទីទៀត (ត្រូវឧស្សាហ៍កូរដែរ) នោះជាការស្រេច ។

ចំណាំៈ ប្រសិនបើចង់ខាប់ ត្រូវរំងាស់នឹង​ភ្លើងតិចៗក្នុងរយៈពេលយូរបន្តិច ។ ចង់ឆ្ងាញ់​ទាល់​តែ​ញ៉ាំមានគ្នា ។ បើធ្វើហត់​ ហើយ​ញ៉ាំ​ម្នាក់​ឯងដូចខ្ញុំ អត់ង៉នទេ

ខ្ញុំមិនដឹងថា តើអ្នកផ្សេងធ្លាប់មានអារម្មរណ៍ដូចខ្ញុំ ឬ អត់ តែមួយរយៈនេះ ខ្ញុំពិតជា​មាន​អារម្មណ៍ថា មិនចូលចិត្តបរិយាកាសនៅកន្លែងធ្វើការរបស់ខ្ញុំទាល់តែសោះ ។ រាល់ព្រឹក​ដែលខ្ញុំដើរទៅធ្វើការ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំត្រូវទៅប្រឈមមុខនឹងអ្វីដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្ត ។ អ្វីដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្តនោះ មិនមែនការងារនោះឡើយ គឺមិនចូលចិត្តមនុស្ស​ដែល​ធ្វើការ​​ជាមួយ ។ ខ្ញុំមានការងារច្រើន​ត្រូវធ្វើ​ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំចង់ផ្តោតនឹង​ការងារ​​របស់ខ្ញុំ តែពេលខ្លះពិតជាពិបាកណាស់ ព្រោះខ្ញុំ​ធ្វើការ​​ជាមួយ​មនុស្សដែល​មិនចេះយល់ពី​មនុស្ស​ដទៃ ។

ក្នុងផ្នែករបស់ខ្ញុំ មានបុគ្គលិកអង្គុយធ្វើការជុំគ្នាប្រាំនាក់ ប៉ុន្តែក្នុងនោះ​មាន​មនុស្សម្នាក់​ចូលចិត្ត​និយាយ​ខ្លាំងៗ ដាក់​សំលេង​​ទូរស័ព្ឌ​រោទិ៍ខ្លាំងៗ បើកចំរៀង​ក្នុង​ម៉ោងធ្វើការខ្លាំងៗ ។  កន្លងមក ខ្ញុំបាន​សួរ​អ្នកផ្សេងទៀតថា តើគេអត់មាន​បញ្ហាទេ នៅពេលអ្នក​នោះតែង​តែ និយាយទូរស័ព្ឌ ដាក់សំលេងទូរស័ព្ឌ និង បើកចំរៀង​លឺៗដូច្នេះ? បីនាក់ក្នុងនោះថា គេទើសចិត្តណាស់ តែគេ​មិន​ដែល​និយាយ​ស្អី​ថាឲ្យ​អ្នក​នោះ​ឡើយ មានតែទ្រាំ ។  អញ្ចឹងខ្ញុំក៏ទ្រាំ​ជាមួយ​គេដែរទៅ ។  ខ្ញុំបាន​ទ្រាំអស់​រយៈ​ពេល​ជិត​មួយ​ឆ្នាំកន្លះ ហើយពេលនេះ ខ្ញុំមិន​អាចទ្រាំបានទៀតទេ ។ នៅពេលដែល​ខ្ញុំទ្រាំ​លែង​​បាន ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ស្អប់កន្លែងធ្វើការ (មិនចូលចិត្តមនុស្ស មិនមែន​ការងារ​​​នោះទេ) ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខ្សោយ ឆាប់ភ្ញាក់ (ញ័រដៃជើង និង បេះដូង នៅពេលលឺសំលេង​​ទូរស័ព្ឌ​គេរោទិ៍ម្តងៗ) ព្រោះ​សំលេង​​ខ្លាំងៗ​រាល់ថ្ងៃ ។ ខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់គេជាច្រើនដង អោយ​បន្ថយ​សំលេង​ទូរស័ព្ឌ និង ចំរៀងរបស់គេ ប្រសិនបើគេអង្គុយក្នុង​ការិយាល័យ តែគេ​បែថា​អោយខ្ញុំ​វិញថា “ you’re very sensitive” ។ oh! ឥឡូវខ្ញុំជាអ្នក sensitive??

ខ្ញុំចង់ប្រាប់ manager ពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ តែខ្លាចពេលត្រូវ confront ជាមួយគេម្ដងទៀត ។ ខ្ញុំពិតជាទើសចិត្តមែនទែន នៅពេល​ខ្ញុំត្រូវធ្វើការជាមួយពួកអាស៊ី​ដូច​គ្នា ព្រោះមាន​ការលំបាក់​ក្នុងការ​ប្រឈម​មុខគ្នា មិនដូច​ធ្វើការ​ជាមួយ​ពួកស្បែកស ឲ្យតែ​ប្រឈម​​មុខ​ដាក់គ្នា​​ចប់ហើយ គឺអ្វីៗចប់ដែរ ។ 

គិតៗទៅ តើខ្ញុំពិតជា sensitive មែន?

ហេហេ សូមកុំច្រឡំថាជាបទល្មើសលួច ឬ ប្លន់អីនោះ ។ បទល្មើសនោះ គឺខ្ញុំបានហូប​របស់​ដែល​មិនគួរហូបនោះណា៎ ។ មើលទៅ​ផែនការណ៍​សំរកទំងន់ខ្ញុំ ត្រូវ​បរាជ័យ​ហើយ ព្រោះ​អោយ​តែដើរកាត់​ហាងនេះ ខ្ញុំចេះ​តែទន់​ជើង​អញ្ចឹង ។ នេះខ្ញុំអត់​ហ៊ាន កម្ម៉ង់ច្រើន​ផង ត្រឹមតែ double cheese burger ប៉ុណ្ណោះ